140 
heeft zijne zekere grenzen , die niet overschreden kunnen 
worden, ook het staan der honden. 
Is er wel iets zoo onuitstaanbaar, als om met een’ hond te 
jagen, die met overdrevene behoedzaamheid en zoo lang- 
zaam als eene slak, op den voet nakruipt , en halve kwartier 
uren noodig heeft, om de plaats op te sporen, waar de 
hoenders werkelijk liggen? Nu staat hij eindelijk ! Te ver- 
geefs roept men hem toe »Caro avance” of »apporte!” 
Hij laat dit roepen tienmaal herhalen, en blijft intusschen 
onbeweeglijk staan ; nu wordt hij met den voet voortgescho- 
ven ! Ook dat helpt niet. Hij beweegt zich niet van de plaats, 
en de jager moet ten laatste (tegen wil en dank) be- 
sluiten, het wild er uit te schoppen, of , indien zulks de 
plaats niet toelaat, met steenen en aardkluiten zoo lang in 
de struiken te werpen , die het wild tot toevlugtsoord die- 
nen , tot dat het er uitvliegt. 
Dusdanige. honden heb ik nooit kunnen uitstaan; ik heb 
het dus altijd zeergepast gevonden , wanneer men den eigenaar 
van zulk een vervelend machine zeggen hoorde » mijn hond 
staat als een os” want inderdaad! zulk staan is niet veel 
minder, dan osachtig ! 
Onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan de bevelen van 
zijnen meester , beschouw ik als de eerste en voornaamste 
van die goede eigenschappen van den staanden hond , welke 
geene gelukkige natuurgaven, maar het gevolg zijn der op- 
voeding en afrigting; hij moet daarom, wanneer het met 
ernst en nadruk verlangd wordt, even zoo gereedelijk , ook 
zelfs tegen zijnen wil, toespringen , als hij anders gewoonlijk bij 
het avanceren stil moest houden. 
Men beschouwt gewoonlijk verder als een bewijs van uit- 
nemende gehoorzaamheid , wanneer de hond los naast den 
jager zittende, toch slechts alléén op zijn bevel apporteert. 
Laat ons deze zoo zeer geprezen philosophische onver- 
