146 
en wie weet niet, dat het onschuldig jagtvermaak onder 
vele vooroordeelen en verwarring van denkbeelden gedrukt 
gaat ? 
Hierop zullen wij later terugkomen om, na te hebben op- 
gemerkt , dat zoo er eenige grond ware, om aan praeroga- 
tiven , de algemeene jagtbevoegdheid kwetsende, te kunnen 
denken, zulks in de wet van 41 Julij 1814 (Staatsblad no. 79), 
gevonden zoude moeten worden ; immers dat, in weêr- 
wil van het stilzwijgen, de geest der wet, bij eene gezonde 
uitlegging , het toekennen van praerogativen, in het kunnen 
maken van uitsluitingen, zou moeten begunstigen , welk een 
en ander het geval niet is. 
Het noemen der wet van 414 Julij 1814 leidt mij tot ee- 
nen uitstap, tevens zullende strekkend tot overgang der 
behandeling van de derde voorgestelde vraag. 
Het is verre van mij te beweren, zij het dan ook bij 
verschil van gevoelen, dat eene herziening der wet niet als 
wenschelijk te beschouwen is; evenwel zal de voorzigtige 
wetgever gewis aan zijne aandacht niet laten ontglippen, 
dat zij onder een vrijzinnig en omzigtig centraal bestuur, te 
midden van zoo veel uiteenloopende opiniën, verwarring 
van denkbeelden , van opgewekte driften en van de gebreken 
der wet zelve, gedurende een tijdsverloop van 58 jagtsai- 
zoenen zeer weinig moeijelijkheden heeft opgeleverd ; zullende 
het, bij het beschouwen der Fransche wet, vigerende bij onze 
inlijving in Frankrijk, de plaats zijn, om het verkies- 
lijke, zoo al niet het onmisbare, eener centrale leiding aan- 
schouwelijk te maken ; en wie genoegzaam met mij in jaren 
gevorderd is, om zich de treurige jaren 18141—1812, 1815, 
te kunnen herinneren, toen wij van volksbestaan waren 
beroofd , roep ik op om te getuigen, welke vernielende ge- 
volgen die Fransche wet voor het behoud der wildbaan en 
der genietingen van het jagtvermaak deed voorzien , wan- 
