14% 
neer onze verlossing niet in den raad des Opperbestuurders 
van het heelal geschreven had gestaan. — Gelukkig zal 
ook Nederland in de vergaderingen zijner wetgevers den 
uitroep niet hooren : »Périssent les Colonies” , als de begin- 
selen maar behouden blijven. — Maar ook bij de minste 
oplettendheid is het de strijd : wat de eerste beginsels zijn ? 
en of die bij de herziening der jagtwet waarschijnlijk zoo 
gemakkelijk tot wenschelijke eenstemmigheid zullen gebragt 
kunnen worden, zal de tijd moeten leeren. 
Veler dwaling is, naar mijn bescheiden inzien, het niet on- 
derscheiden van regt en vorm. De wet van 1814 bepaalt 
zich tot het laatste ; doch middagklaar is het niet minder, 
welke echte regtsmagt en regtsbeginsels door de wetgevers ten 
aanzien der personele bevoegdheid, met eerbiediging van de 
hoogere regten des eigendoms, werden aangekleefd. — Bij 
het opslaan van het bovenschrift der tweede afdeeling leest 
men : » Van de publieke jagt” ; maar wie daar toe geregtigd 
zijn, zegt de wet niet; de omschrijving van het terrein, 
vermeld bij art. 15, geeft een volkomen licht. Het zon- 
dert onder anderen uit: alle landen , waarvan de regthebbenden 
zich de jagt RESERVEREN. — Nu is toch dit wel de erken- 
tenis, dat de wet niet te beschikken heeft over den grond. 
Hooger regt doodt het mindere. Dat des grondeigenaars 
brengt mede te mogen verbieden , dat zijn grond door 
anderen worde betreden. Het Romeinsche regt wijst ons 
den weg (1); en wie zal niet gaarne bij dat regt ter school 
gaan? Alle weifelingen en zwarigheden van het vraagstuk der 
jagtbevoegdheid lost het volkomen op. 
Met betrekking tot den jager, wordt. het wild, zoodra 
het in zijne magt is, naar het volkenregt zijn eigendom. 
(1) 812, Instr. de Rerum divisione et acquirendo earum do- 
minio, 
10% 
