148 
Maar hebbe hij daartoe eenen grond te betreden, waarop hij 
zich niet had mogen begeven, hij begaat , volgens de Ne- 
derlandsche wet, op den vorm, een delict , en de verbeurd- 
verklaring van het gedoode wild is een gedeelte van de te- 
gen den overtreder door de wet gestelde straf (f). Het 
wild gaat niet over in eigendom aan den eigenaar, wiens 
grond hij geschonden heeft. Deze strafbepaling wérpt eenen 
helderen blik op het wezen der zaak. — De landeigenaar 
kan niet geacht worden, daarop een uitsluitend regt van ja- 
gen te hebben, omdat het jagen een algemeen regt is op een 
voorwerp, 't welk geen eigenaar heeft of hebben kan, zonder 
voorafgaande in bezitneming; en omdat er geen redelijk ver- 
band is tusschen den vogel, die over zijn eigendom vliegt, 
met het eigendom van zijn’ grond. Hij, het land hebbende 
afgepaald en daarop dien vogel schietende, oefent niet het 
regt van eigendom des akkers uit; want het wild, dat hij 
doodt, wordt zijn eigendom door de in bezitneming. 
Het afgepaald zijn van den akker gaf hem niets meer, dan 
het eigendomsgevolg om , privatief op zijn’ grond, dien vo- 
gel te hebben kunnen schieten , aan ieder’ ander’ jager, zon- 
der zijne toestemming, ongeoorloofd; — en hier geraakt de 
grondeigendom, waarop te veel wordt gedrukt, buiten ver- 
dere rede. 
De afpaling, tot den vorm behoorende, mag, ten bewijze 
hoe ‘ver dwaalbegrippen kunnen gaan , niet onvermeld 
blijven; dat de verpligting daartoe, bij de wet van 44 
Julij 1814 voorgeschreven, niet zelden als een groot bezwaar 
wordt opgenomen, terwijl deze voornamelijk ín het be- 
lang van den eigenaar plaats heeft, om de eerbiediging van 
zijnen wil, dat niemand, zonder zijne toestemming , zijnen grond 
jagende betrede, zoo veel mogelijk te verzekeren, — Het 
(1) Art, 7 der wet van 11 Julij 1814. 
