151 
ne weitasch draagt, wijl hij gevoelt, dat de drukkende hitte 
en de ongebaande weg toch wat al te vermoeijend zijn. 
Zijn geleider brengt hem nu meer het digte bosch in ; 
doch ook hier is het voor hem teleurstelling ; groote dieren 
zijn niet te zien, en kleinere evenmin , omdat zijn oog 
nog niet geoefend is, door het ondoordringbare bosch heen 
te zien. Overal ontmoet hij hinderpalen ; zijn geleider loopt 
trouw voorwaarts, en weet met eene bijzondere vlugheid 
over alles heen of onder door te kruipen ; dan kij blijft ha- 
ken , scheurt zijne Kleederen en komt ten laatste in eenen 
mierengang te land, waarvan hij zich niet weet te ontslaan, 
dan door de trouwe hulp van zijnen jongen, doch niet dan 
na hevig te zijn gebeten. Eindelijk wordt er een vogel ge- 
sehoten „ dan ja, diem: te vinden, dit gaat niet zoo ge- 
makkelijk; voor bem is het geheel onmogelijk , daar de juiste 
plaats, waar de vogel viel,-door het digte bosch, niet kan 
„worden waargenomen; kortom, vindt hij wat geschoten is, 
dan is het tien tegen een, Nu wordt aan den negerjongen 
gevraagd, of er dan in het geheel geene groote dieren zijn, 
en het antwoord is, dat zij er wel degelijk zijn, doch dat 
de meeste des nachts eerst te voorschijn komen. De tweede 
togt is dus ook geenszins aanmoedigend geweest, en de ja- 
ger verklaart ronduit, dat hij het zich geheel anders had 
voorgesteld , en dat al hetgeen hij over de jagt- 
rijke streken in de Tropische gewesten gelezen heeft, leu- 
gentaal is. Hij vergepoegt zich dus met van tijd tot tijd in 
eene cano de rivier op-te varen en eenen langs den oever 
zittenden wulp of reiger te schieten, en alzoo is de jagt aan 
de kust voor hem nog minder dan in Holland. 
Wij kunnen niet ontkennen, dat bij onze aankomst aan 
de Goudkust, onze verwachting ook bedrogen werd, voor 
het minst wat de jagt op groote dieren betreft; de reden. 
hiervan is, dat men zich geen goed denkbeeld van het 
