15% 
van den dag legeren zij zich gaarne op moerassige streken 
tusschen riet, biezen of andere planten; zij liggen alsdan 
vrij vast, en is men op zijne hoede, dan heeft men som- 
wijlen gelegenheid haar in het opspringen te schieten. Ik 
behoef niet te zeggen , dat dit echter een schot is, alwaar 
niet bij gedacht mag en kan worden, aangezien men naau- 
welijks den tijd heeft, het geweer aan den schouder te bren- 
gen. Heeft men echter eenmaal die koelbloedigheid ver- 
kregen, dat men niet meer schrikt, wanneer er een groot 
dier voor ons opspringt, al is het dan ook een luipaard, 
dan is het zoo moeijelijk niet, een zeker schot aan te 
brengen. Er behoort echter oefening toe, alvorens men 
het zoo verre gebragt heeft; bij eigene ondervinding weten 
wij, alhoewel wij dachten koelbloedig genoeg te zijn, dat 
dit zeer moeijelijk is, en de eerste maal, dat er eene an- 
tilope voor ons opsprong, bedachten wij eerst, na dat het 
dier Jang verdwenen was, dat wij vergeten hadden te schie- 
ten, en hiervan zagen wij bij anderen dikwijls het voor- 
beeld. Eenmaal met een mijner vrienden in de omstreken 
van Elmina jagende, kwam er eene antilope van achter 
een kreupelboschje te voorschijn, en vervolgde zeer bedaard 
al huppelende haren weg ; niettegenstaande het dier zeer goed 
onder het schot van mijnen vriend was , dacht hij er vol- 
strekt niet aan om te schieten , sloeg zijne handen ineen en 
riep zoo luid mogelijk tot mij: »Kijk eens, kijk eens.” Dat 
dit later heel wat gelach veroorzaakte, begrijpt men ligt , 
alhoewel het elkeen zoo gaan zoude; men is als het ware 
overblaft, al is men nog zoo bedaard. 
De wilde zwijnen leven in troepen van 6 of 8 stuks en 
houden zich op den dag uitsluitend in moerassige streken, 
tusschen verschillende moeras -planten verscholen. In den 
morgen of tegen den avond treft men hen in het bosch aan ; 
meestal hebben zij vaste paden. Zijn deze aan de jagers be- 
