158 
kend, dan worden zij aldaar opgewacht en geschoten; ge- 
woonlijk zijn voor deze jagt drie of vier jagers bijeen, wijl 
deze dieren niet altijd te vertrouwen zijn. Wordt er niet op 
geschoten , dan zijn zij schuw en verwijderen zich bij het 
minste gedruisch; doch is er een uit den troep aangeschoten, 
dan zijn zij dikwijls tot tegenweer bereid en verdedigen zich 
hardnekkig, ingeval de jager onvoorzigtig genoeg mogt zijn om 
zich te vertoonen. Is er dus een uit den troep gevallen, 
dan houdt de negerjongen zich onbewegelijk schuil, tot de 
geheele troep zich heeft verwijderd. 
De jagt op den wilden Buffel (Bos brachyceros) , eene aan 
den Kaapschen buffel verwante soort, is de gevaarlijkste, 
die op den luipaard niet uitgezonderd. In menigte ko- 
men zij aan de kust niet voor; echter worden zij in de 
omstreken van Boutry, Chama en elders van tijd tot tijd aan- 
getroffen. Gewoonlijk zijn ze alsdan in troepen van {2 tot 14 
stuks te zamen. In het digte somber bosch vindt men hem 
slechts, wanneer zij zich naar eenen anderen weigrond bege- 
ven. Meer opene plaatsen, waar veel hoog gras en kleine 
kreupelboschjes aanwezig zijn , zijn hunne regte verblijfplaatsen. 
Zeer omzigtig gaan de negers in de jagt op deze dieren te 
werk , en dit is dan ook allernoodzakelijkst; geen woedender 
dier bestaat er , dan een aangeschoten buffel, en toch, het 
moge vreemd schijnen, begeeft zich immer slechts één 
jager alleen op deze jagt. Wanneer de buffel zijnen ver- 
volger niet in het oog krijgt, is zijn toorn veel minder. Is 
er een gevallen, en de jager is zoo gelukkig van zich ver- 
borgen te kunnen houden, dan bekommeren de overigen zich 
weinig om hunnen geschoten medgezel. Zij bezien en be- 
ruiken hem een poos, en verwijderen zich alsdan meestal 
met den grootsten haast, als wilden zij het gevaar ontvlugten. 
Heeft echter de jager het ongeluk, zich te vertoonen of 
bemerkt te worden, dan is zijn eenige heil in de vlugt, 
