159 
of, indien hij er kans toe ziet hem te bereiken, in het 
beklimmen van een’ boom, waarin hij zich voor hunne 
woede kan vrijwaren. Dikwijls hebben wij van voorbeelden 
gehoord, dat een jager gedurende den geheelen nacht zijne 
schuilplaats niet konde verlaten; de buffels bleven im- 
mer om den boom, waarop hij zich bevond , somtijds ver- 
wijderden zij zich eenige passen, doch keerden alsdan in de 
grootste woede terug; kluiten aarde werden met hunne 
hoornen opgeworpen; snuiven, schoppen en alle kenteekenen 
van toorn vertoonden zij. Dikwijls sparen zij hunne eigene 
gezellen niet en beginnen onderling eene vechtpartij , of koe- 
len hunne woede op het geschotene dier zelf. 
De moeijelijkheid en het gevaar eener dusdanige jagt zijn 
dan ook de reden, dat er doorgaans weinig buffels worden 
geschoten. Voor den Enropeaan is het ten minste zeer ge- 
waagd ; de vlugheid en bedaardheid van den negerjager niet 
bezittende, zoude hij spoedig het slagtoffer van zijnen moed 
worden. 
Veel aangenamer en van geen het minst gevaar is de jagt 
op apen. Met dezen kan de jager zich eerst als eenen goe- 
den schutter doen kennen. Elkeen kan beoordeelen , wan- 
neer men eenen aap in gevangenschap ziet, dat het dier 
vlug is, doch zich een denkbeeld van die vlugheid in den 
natuurstaat te vormen, is eene onmogelijkheid. Het meeste 
komen zij langs de rivier voor. Dikwijls ziet men hen in 
troepen van 50 à 40 stuks te zamen , immer in onophoude- 
lijke beweging ; zelden vertoeven zij lang op een en denzelfdeu 
boom , tenzij dat er vruchten, bananen enz. , aanwezig zijn; 
vooral zijn zij groote liefhebbers van bananen en palmnoten. 
Op regenachtige, mistige dagen kunnen zij zich echter in 
den vroegen morgen somwijlen zeer lang, op een’ verho- 
len tak of tusschen de Mangroves ophouden, en veelal treft 
men hen dan in eene ineengedrongene houding, slapende 
