162 
voorkeur op de milie- en auraatje-velden op. De beste tijd 
om deze te schieten, is tegen den avond. Men plaatst zich 
alsdan op het een of ander veld, houdt zich onbewege- 
lijk sul en is er eene aanwezig, dan ziet men gewoonlijk 
de struiken , alwaar zij zich bevindt, bewegen, of men 
koort haar aan de struiken knagen. 
Wij zijn thans gevorderd tot de roofdieren en hieronder 
de luipaard en de hyena de voornaamste zijnde , zullen wij 
met dezen een’ aanvang maken. De luipaard is aan de 
kust vrij algemeen. Niet gejaagd wordende , vertoonen zij 
zich uiterst zelden gedurende den dag. Hunne rustplaats is 
alsdan het sombere bosch. Verborgen tusschen dorre tak- 
ken en afgevallen bladeren, houden zij zich , zelfs wanneer 
men in hunne nabijheid komt, zeer stil en onbewegelijk. 
Eerst na zonsondergang verlaten zij hunne rustplaats. Don- 
kere, regenachtige of mistige nachten zijn voor hen het 
beste geschikt, en men treft hen dan ook het meeste in de 
nabijheid van bewoonde plaatsen, om op tam vee jagt te 
maken. Hunne vermetelheid is dan soms ook niet gering. 
Op zijne prooi uit zijnde, zal een luipaard zich nimmer doen 
hooren. Met de meeste behoedzaamheid sluipt hij rond en 
doet bijna nooit een vergeefschen sprong naar zijn doel. Zelfs 
belet hij zoo veel mogelijk het geschreeuw van het dier, door 
het oogenblikkelijk af te maken, Nimmer wordt door den 
luipaard zijne prooi op de plaats zelve genuttigd. Hij sleept 
het dan naar zijne rustplaats, om zoo veel mogelijk niet 
gestoord te worden. 
Onder het wild zijn de antilopen zijn geliefd voedsel, en 
onder het tamme vee, de geiten en schapen. Om deze 
laatsten voor zijne aanvallen te beveiligen, is een muur 
of omheining van 8 Àà 9 voeten hoogte niet voldoende; zon- 
der moeite springt hij die hoogte , met zijne prooi beladen, 
over. Het is stellig, dat de luipaard niet dan in dringenden 
ee En 
