Ld 164 
te verdedigen ; evenwel niet dan na verschrikkelijk te zijn 
gehavend. Na een’ dergelijken aanval wordt immer wraak 
genomen, en het mist zelden of het dier wordt 200 lang 
gezocht, tot dat men het geschoten heeft. 
In dat geval geschiedt de jagt op den dag ; men volgt het 
spoor en meestal wordt de luipaard alsdan in het leger zelf 
geschoten. Gewoonlijk maakt men het zich echter makke- 
lijker, door een jonge cabriet (geit) aan een paaltje vast 
te binden. Men wacht den luipaard vervolgens in de nabij- 
heid, op en bij het bespringen van zijne prooi, wordt hij on- 
middellijk door twee of drie schoten te gelijk geveld. 
Luipaarden-drijfjagten hebben zelden plaats, en geschiedt 
het somtijds, dan gebeurt het niet zelden, dat de luipaard 
over de drijvers heenspringt en alzoo ontkomt. Meestal 
treft men den luipaard geheel alleen aan; het mannetje en 
wijfje jagen elk afzonderlijk. Zijn de jongen groot genoeg, 
dan gaan deze met de moeder eene poos ter jagt, tot zij zel- 
ven in staat zijn, op eigen geïegenheid uit te trekken. — 
De Hyena's leven niet in het digte bosch, doch houden 
zich in die streken op, welke óf met gras óf met laag 
kreupelhout bewassen zijn, en wel hoofdzakelijk in de na- 
bijheid van het strand. Zij voeren even als de luipaard 
eene nachtelijke levenswijze, maken zich holen onder den 
grond, waarin zij zich over dag verbergen, en leven door- 
gaans in familiën zamen. Hoewel de naam van hyena 
in Europa vreeselijk klinkt, en er over zijne wreedheid 
veel wordt gesproken, wordt dit dier in zijn vaderland ech- 
ter weinig anders gevreesd, dan voorn de schade, die hij aan 
het tamme vee toebrengt. En het is ook eene vaste waarheid , - 
dat de hyena het lafste dier is, wat er welligt bestaat. 
_ Met een’ stok gewapend , jaagt men hem op de vlugt; ook is 
nog geen voorbeeld bekend, dat een hyena ooit een’ mensch 
heeft aangedaan. Onder het tamme gedierte zijn de varkens 
