165 
hunne geliefkoosde prooi; evenwel vervolgen zij zoo wat 
alles, tot de honden toe, en bij gebrek versmaden zij zelfs 
geen aas. In de omstreken van bewoonde streken zijn zij 
het menigvuldigst en wel vooral bij Acra en Apam, al- 
waar het land reeds veel vlakker en derhalve meer tot hunne 
levenswijze geschikt is, dan bij Boutry en Axim, of liever 
het geheele Ahantasche landschap, hetwelk ongelijk bosch- 
rijker is dan eerstgemelde plaats. Doorgaans zijn de Hye- 
na's met heldere nachten het meeste op de beenen ; bij guur 
en regenachtig weder blijven zij dikwijls in hunne holen ver- 
scholen, vooral wanneer zij geen onmiddellijk gebrek aan 
voedsel. hebben, Bij maneschijn ziet men hen langs het strand 
somtijds met troepen van vijf of zes te zamen; doch ook 
strekken zij hunne strooptogten tot in de krommen zelven 
uit. Wordt men hen alsdan gewaar, dan worden zij met 
stokken, onder het geschreeuw van »dief , dief!” door de 
vrouwen en kinderen op de vlugt gedreven. Op de vlakte 
zijn zij, door hunne schuwheid, niet gemakkelijk te na- 
deren, en wil men hen schieten, dan is men genoodzaakt , 
lokaas voor hen neder te leggen en zich in de nabijheid te 
verschuilen , ef indien men een hunner holen heeft opge- 
spoord, tegen den avond daarbij post te vatten. Door de 
negers worden zij meestal in vallen gevangen of op gemelde 
wijze geschoten. Algemeen is de hyena aan de Goudkust 
onder den naam van patakoe bekend, en de luipaard on- 
der dien van jakin. 
De muskuskatten (Viverra) treft men zelden op den dag 
aan; zij houden zich alsdan schuil in het digte bosch, onder 
struiken of omgevallen boomen verscholen , en eerst. na zons- 
ondergang verlaten zij het sombere bosch. Ook hen ziet 
men veelal bij de woningen om op hoenders jagt te maken. 
Dikwijls schoten wij hen , gedurende ons verblijf te Boutry 
en Sacondée, des nachts bij maanschijn, wanneer zij onder 
