168 
nek bij het achterhoofd; dikwijls gebeurde het ons alsdan, 
dat de krokodil, zonder de minste beweging te maken, óp de 
plaats dood bleef liggen. Kwetst men hem op eene andere 
plaats, dan stort hij zich onmiddelijk in het water, en hij 
is voor den jager verloren. Op een zwemmenden krokodil 
te schieten, is evenzeer vergeefsche moeite. Nimmêr krijgt 
men meer dan de punt van den snuit te zien, en schoot men 
hemszal dood, dan krijgt men hem nog niet, aangezien 
hij oogenblikkelijk zinkt en eerst den volgenden dag boven« 
drijft. De gewone krokodil draagt bij de negers den naam 
van dentjam. Op enkele plaatsen aan de kust, zoo als te 
Acra, is de krokodil voor de negers heilig; op de overige 
plaatsen wordt hij echter door hen geschoten en werdt zijn 
vleesch zeer op prijs gesteld. Vreemd is het mij tecgesche- 
ven, dat de krokodillen aan de Goudkust van geen zoo 
woesten aard zijn, als die men doorgaans in andere streken 
waarneemt. Zij worden volstrekt niet gevreesd, en de ne- 
gers begeven zich in hunne nabijheid in het water, zonder 
dat de krokodil hun het minste leed doet, en nimmer hoor- 
den wij ook van een voorbeeld, dat iemand door een’ kro- 
kodil was gebeten. De oorzaak hiervan zal wel te vinden 
zijn, dat zij zich aan de kust meer bepaaldelijk van visch, 
dan wel van viervoetige dieren voeden. 
Bij onze aankomst ter kuste, werden wij te Dixcove, in 
het Abantasche gebied gelegen , verrast door een voorbeeld 
van de buitengewone tamheid der krokodillen. Midden in 
het krom is een poel, waarin zich onderscheidene groote 
krokodillen bevonden, welke door de negers werden gevoed. 
Men lokte hen uit het water, door met eene kip in de hand 
langs den poel te loopen : spoedig verscheen alsdan een kro- 
kodil boven water, begaf zich aan land en vervolgde den 
persoon met de kip geheel bedaard, en zoo lang tot men 
hem den vogel toewierp, welken hij met den hek opving en 
