205 
dienst gezegd kan worden, alleen of hoofdzakelijk met het 
publieke jagtveld in verband te staan, zoodat bij het ver- 
vallen daarvan, deze ambtenaren zouden kunnen worden 
gemist. Immers de wet van 1814 draagt aan hen o. a. op 
(bij art. 5, 4 en 5), het bevel over de opzieners der jagt 
en (‘tgeen stellig onder het meest gewigtige hunner ambts- 
bedieningen behoort) de kennisneming van de overtredingen 
in het algemeen en het transigeren , onder approbatie van 
den opperhoutvester, over zoodanige overtredingen, welke 
uit haren aard of door de omstandigheden verzachting ge- 
doogen; en aangezien de den opzieners te geven bevelen 
niet alleen bet publieke jagtveld betreffen, en de overtre- 
dingen niet alleen op publiek jagtveld worden bedreven, 
zoo is het duidelijk, dat hunne dienst niet vooral met het be- 
heer van het publieke jagtveld in verband staat. Hierbij be- 
hoort te worden in aanmerking genomen: dat de houtves- 
ters in den regel practische kennis der jagt hebben ('t geen 
ten aanzien van de ambtenaren van het O. M. in het alge- 
meen niet het geval is) en dat zij juist daardoor de abso- 
laut vereischte bevoegdheid bezitten, om te beoordeelen of 
er werkelijk eene overtreding is begaan en in hoever deze 
verzachting gedoogt. 
Bij het ontwerp is van geen transactie, ten gevolge van 
omstandigheden, die verzachting gedoogen, sprake, en zal 
dus b. v. hij die, ofschoon erkend bezitter eener acte 
zijnde, deze vergat met zich te nemen , en derhalve op de 
eerste vordering aan den ambtenaar niet kan vertoonen, ten 
gevolge van overtreding van art. 1, en krachtens art. 41 
en 44 van het ontwerp, veroordeeld moeten worden tot eene 
boete van minstens f 10, confiscatie van zijn jagttuig (zijne 
honden of valken daaronder begrepen) en bovendien in de kos- 
ten van het geding, tenzij bij door vrijwillige betaling van 
het maximum der boete (f 20) en afgifte van de verbeurd» 
