ze 
207 
« 
van stellig meer dan f 25,000) verloren , waar tegenover a'- 
leen als voordeel staat, het meerdere dat overeenkomstig 
het vroeger opgegevene, door enkelen, wegens den hoogeren 
prijs der acte, zal worden opgebragt. 
4e, ad art, 6. al. 2 en 5. 
Het art. bepaalt dat, onverminderd het zegelregt , voor 
eene jagt-acte tot uitoefening van alle (d. 1. de tien ver- 
schillende soorten) der bij art. 15 opgenoemde jagtbedrij- 
ven, slechts f 20 zal behoeven te worden betaald, en voor 
de uitoefening van die bij dat art. litt. e, f‚, 9, i enk,‚f 5, 
maar onderscheidt niet, of men een of meerdere uitoefene en 
met hoeveel honden men jage. Op de voorgestelde wijze 
zou dus b. v. hij, die alleen het schieten van waterwild 
als jagtbedrijf verlangt uit te oefenen, aan het betalen van. 
dezelfde recognitie ec. a. onderworpen zijn, als hij, die de 
tien geoorloofde jagtbedrijven uitoefent. Hierin schijnt on- 
billijkheid te zijn gelegen; immers de uitoefening van ver- 
schillende jagtbedrijven staat in evenredigheid met het gel- 
delijk vermogen van den jager; alleen de rijke kan zich de 
middelen verschaffen om de verschillende wijzen vau jagt 
(en met zoo veel honden als hij wil) uit te oefenen, ter- 
wijl daarentegen de arme, zoogenoemde boutschieter, zich met 
moeite van een geweer en een’ enkelen hond voorziet, ten 
einde op die wijze, gedurende den tijd in welken de veldar- 
beid geene of geen genoegzame verdiensten oplevert, zijn ge- 
zin van het dagelijksch brood te voorzien. 
Het onderwerpen aan belasting voor elken hond is ook 
noodzakelijk , als middel van bescherming van het wild; 
van ouds af heelt men steeds begrepen, dat het om deze re- 
den noodig was het gebruik van honden door belasting te be- 
perken. Maar veel meer nog: het niet onderwerpen aan be- 
