211 
van schuilplaats was voorzien, op} de hoogten, die in excep- 
tief droogen toestand verkeerden, aanwezig was ; met andere 
woorden : zooals de bep. is voorgedragen , zou het jagen op 
gronden , die voor het meerendeel onder water staan, op zich 
zelf niet voldoende zijn om eene overtreding daar te stellen. 
De beantwoording der vraag, wanneer hoog water moet 
gerekend worden aanwezig te zijn, is bij de wet van 1814 
niet te vinden , en kan ook niet gezegd worden bij dit ont- 
werp voldoende te zijn gegeven. Tot ophef van twijfel, die 
bij de beslissing van overtredingen te dezen aanzien zou kun- 
nen rijzen, komt het doelmatig voor, dat aan het bestuur 
worde opgedragen , om telkens, wanneer dit noodig geacht 
zal worden, dadelijk te publiceren, dat op de, door hetzelve 
aan te wijzen, ten deele met water bezette gronden, niet 
zal mogen worden gejaagd, en om dit verbod onmiddellijk 
in te trekken, wanneer de oorzaak er van zal hebben op- 
gehouden te bestaan, 
44°. ad art. 26. 
Onder het verbodene is het, in art. 49 Î° der wet van 
4814 vervat verbod (het gebruiken van kleine vischjes tot 
aas bij het visschen met den hengel), niet opgenomen, en 
toch komt dit voor als niet overbodig te zijn : immers hij, 
die op deze wijze met den hengel vischt, vangt dikwijls 
meer dan menigeen, die netten bezigt ; daarenboven is in ons 
land de liefhebberij van te hengelen reeds meer dan sterk 
genoeg , en ze behoeft dus niet te worden aangewakkerd, maar 
integendeel o. a. om den wille der bescherming van den visch 
(waarvan in de mem. van toel. pag.l) veeleer te worden ge- 
fnuikt. 
15°, ad art. 26 litt. d en f, 
Deze bepalingen zijn overbodig, omdat de bep. van art, 
14% 
