213 
25 in fine, in verband met art. 4 en 9 lit. e ‚ genoegzamen 
waarborg geven voor de volledigheid van het ontwerp te 
dezen aanzien. Dit overbodig zijn zou zelfs kunnen schaden, 
omdat door speciaal te verbieden het vangen van visch door 
vergif, bedwelmende middelen, met den harpoen of met 
strikken, de vraag zou kunnen geopperd worden : of de re- 
gel inclusio unius est_exclusio alterius, ten deze van toepas- 
sing is, en alzoo b. v. het visschen met den elger of met 
de schaar, als geoorloofd zou behooren te worden aan- 
_ gemerkt. 
16°. ad art. 29. 
Zie de bedenking omtrent art. 45. — 
17°, ad art} 50. 
De overweging, dat het belang van den grondeigenaar of 
jager, die in de gelegenheid is van schadelijk gedierte te 
dooden, meêbrengt dit te doen ook zonder genot van pre- 
‚of het uitloven van premiën daar- 
voor, als noodzakelijk kan worden beschouwd. Het ver- 
miën, leidt tot de vraag: 
leenen van die premiën aan de beambten, bedoeld bij art. 57, 
is daarentegen billijk te achten ‚ omdat deze bij het dooden 
van schadelijk gedierte geen direct belang hebben. 
18°. ad art. 350 al. 4. 
Door deze bepaling wordt óf eene al te discretionnaire 
magt aan het hoofd van het bestuur gegeven , óf (bij strenge 
opvolging) bijna elke gelegenheid tot het genieten eener premie 
benomen, door het vorderen van bewijs der bij dezelve ge- 
noemde omstandigheden. In de plaats van deze bepaling zou 
(aangenomen de voorgaande bedenking) kunnen worden gesteld : 
„De beambten, bedoeld bij art. 37 ‚ kunnen voor scha 
