214 
c. Het art. bedreigt alleen dan straf voor het schieten 
van duiven, wanneer het bewijs geleverd wordt, dat ze tot 
eene geregistreerde til behooren; maar in de meeste ge- 
vallen zal dit bewijs ontbreken. 
Zie, ad art. 45 Coll. artt. 42 en 47 al. 9. 
Quceritur : zijn de bepalingen van art. 42 toepasselijk op 
art. 45? De bijvoeging in art. 47 al. 2. dat, in het ge- 
val van art 42, de gevangenisstraf zal zijn van 14 dagen tot 4 
weken , doet denken, dat deze vraag ontkennend moet wor- 
den beantwoord, daar het anders voldoende zou geweest 
zijn, de gevangenisstraf aan te wijzen, die in het geval van 
art. 41 en 45 zal worden opgelegd. Dat de overtredingen, 
waarvan in art. 45, steeds gelijkelijk zouden worden gestraft , 
“tzij dan met of zonder het bijkomen der verzwarende om- 
standigheden , waarvan in arts 42, schijnt echter onbillijk. 
29°, ad art.tAäja l. 4. 
Dat o. a. de valken tot het jagttuig (d. it tot de middelen 
om jagt uit te oefenen) behooren, zal wel aan geen redelijken 
twijfel onderhevig zijn; dit is ook ten aanzien der honden 
steeds zoo begrepen’: maar veeleer zou de vraag kunnen 
zijn of de paarden, die o.a. bij de valken-jagt, en de schui- 
ten, die tot de uitoefening der jagt op waterwild en bij het 
visschen , worden gebezigd, behooren begrepen te worden 
onder de verbeurd verklaarde voorwerpen. 
25°, ad art. 44 al. 2. 
De faculteit om het jagttuig in beslag te nemen behoort 
aan de opzieners niet als regel, maar als uitzondering te 
worden gegeven, en wel bepaaldelijk alleen, wanneer de op- 
ziener met den bekeurde niet overeen kan komen omtrent 
