zig 
aanleiding geeft. De strooper ontziet geene middelen, om 
zijn hartstogt op te volgen en te voldoen. 
Wij zullen niet spreken van het verminderen of liever 
te niet gaan van den handel in wild, welke uitsluitend om 
zoo te spreken, door den broodjager wordt gevoerd; niet 
van de takken van nijverheid, welke het jagend publiek 
van veelvuldige voorwerpen voorzien, en door het afnemen 
ven het getal jagtliefhebbers, veel van hun vertier zullen 
verliezen, 
Wij meenen derhalve dat, hoe billijk dat vooruitgestelde 
beginsel , op zich zelf beschouwd, moge zijn, het ech- 
ter niet strookt met het eigendommelijk karakter der jagt , 
en slechts toepassing erlangt op bepaalde gronden. 
Wij erkennen volgaarne, dat de vigerende wet op dit 
punt vele en gegronde bezwaren bevat, echter niet zoozeer , 
omdat zij ingrijpt in het hoofdbeginsel, hier onvoorwaarde- 
lijk gehuldigd , maar veeleer , omdat ze hetzelve onderwerpt 
aan kostbare formaliteiten. Immers zij sluit het hoofdbeginsel 
van art. 644 Burg. Wetb. niet uit, maar verbindt aan des- 
zelfs uitoefening onbillijke en bezwarende voorwaarden, welke 
strijden met het begrip van dat regt. 
Het is de taak des wetgevers, om de grenzen van de 
uitoefening van dat regt zoo veel mogelijk uit te breiden, 
zonder echter den aard van het onderwerp uit het oog te 
verliezen, waarop het wordt toegepast; wanneer toch dat 
onderwerp, hier de jagt, eene wijziging vordert, welke op 
het beginsel geen inbreuk maakt, en tevens ontheven is 
van kostbare formaliteiten. 
Deze wijziging is gelegen in eene eenvoudige , kostelooze 
afpaling. Wij willen thans niet aantoonen, dat, zonder 
deze, de surveillance schier onmogelijk wordt. Wij willen 
slechts, in twee woorden, betoogen , dat dit eenvoudig mid= 
del alle bezwaren wegneemt, zonder het beginsel zelf aan te 
