Ta 
223 
noodzakelijke van het afkoopen der jagtregten , bij de onder- 
scheidene grondeigenaren zeer onwaarschijnlijk eene zelfde 
rigting zullen hebben, en dat de hierdoor ontstane moeije- 
lijkheid ter verkrijging van eenstemmigheid of eindbeslissing 
in deze, alleen door bijzondere, nog te maken bepalingen 
zouden kunnen worden vermeden; tenzij men aanname, dat 
de eigenaren der zich in een zelfde jagtveld bevindende lan- 
derijen, ieder op zich zelven zullen kunnen handelen , waardoor 
het aldus weldra versnipperde jagtveld niet weinig overeen- 
komst met een dambord zoude verkrijgen, op hetwelk men 
van het eene blokje wel gaarne eene schrede op een ander 
zoude willen zetten, doch daarin door het tusschenliggend 
terrein wordt verkinderd. Toch schijnt deze laatste opvat- 
ting de eenige ware der concept-wetsbepaling; doch niet 
minder schijnt het onnoodig in breedvoerige vertoogen te 
treden om aan te toonen, hoe op deze wijze een jagtregt- 
hebbende slechts een gedeelte van zijne verlorene jagtregten 
kan betaald krijgen, terwijl, door de versnippering, het 
geheel voor hem van weinige, ja dikwijls van geene waarde 
meer is. 
Voegt men kierbij dat menige boerenhofstede in Groningen 
door eenen beklemden meijer wordt bewaard , die slechts tot 
het betalen eener vaste , onveranderlijke huur aan den ci- 
genlijk gezegden eigenaar verpligt is, doch hier overigens 
op eigen gezag, alles beheert en de vruchten van het land 
trekt, dan is het duidelijk, dat ook hij alleen eenig belang 
kan vermeenen te hebben, bij het al of niet jagen op de bij 
zijne beklemde plaats behoorende akkers. Nu ligt het regt 
van jagt op den eigendom en niet op de beklemming , en 
spreekt de conceptwet ook uitsluitend van den grondeigenaar, 
zoodat, om deze beide redenen, de beslissing aangaande 
het al dan niet afkoopen van het jagtregt aan den zooge- 
noemd wordenden, doch de aan dien titel verbondene reg- 
