126 
Verder zoude de wet dienen vast te stellen, dat het regt 
van jagt nimmer meer van den eigendom van den grond 
zoude kunnen worden gescheiden. Het is het verlaten van 
dit beginsel, 't welk (in de provincie Groningen) aanleiding 
heeft gegeven tot het op zich zelven te koop aanbieden van 
jagtregten, en, hoewel men hierop later is terug gekomen , 
liet men de vroeger in dien geest gemaakte overeenkomsten, 
als gedane zaken , bestaan , en zijn daardoor vele jagtregten 
eene soort van handelsgoed geworden, ’twelk van lieverlede 
door erfenis en verkoop in handen van {regthebbenden is ge- 
komen, wier regt evenwel met den eigendom van den grond 
meermalen in geen het minste verband staat. 
Hoewel de onkosten van onteigening der jagtregten mis- 
schien eene betrekkelijk niet onbelangrijke uitgaaf zouden 
vorderen, dient te worden in rekening gebragt, de zich 
jaarlijks herhalende ontvangst der afpalings gelden, en mag 
men niet uit het oog verliezen, dat de betrokkene grondeige- 
naar slechts denkbeeldig , van de op zijne landerijen rustende 
jagtregten, is ontslagen. Wel is waar vervalt het bijzonder 
regt, dat een enkel persoon, of wel een ligchaam van meer- 
dere personen , op zijnen grond vermogt uit te oefenen; doch, 
zoolang hij dien grond niet afpaalt en daardoor tot het vol- 
doen van de afpalings belasting verpligt wordt , zoolang staat 
het ieder bezitter eener acte vrij, op gemelden grond te jagen. 
Zonder afpaling blijven dus de zaken, voor den met jagtreg- 
ten bezwaarden grond , genoegzaam zonder verandering ; de 
wet geeft den eigenaar alleen het regt, de jagt daarop des- 
verkiezende te beletten. Dit regt had hij vroeger niet, en 
voor dit voordeel, zoo hij er gebruik van wil maken, eischt, 
de schatkist eene belasting op de afpaling (registratie-regt 
bijv.), en bekomt op die wijze de aan de onteigening bestede 
onkosten , of althans de renten daarvan , terug. — 
den 2 November 1851, Bex JAGTLIEFHEBBER. 
md en 
