246 
scherts des konings, welke op het zwaarmoedig gelaat der 
kroonprinses een lachje tooverde, welke als een zonnestraal 
over een herfstblad heengleed. — 
Zacht werd de deur geopend. Graaf Victron R..…. kwam 
binnen en sloop met den zachten tred eens hovelings door de 
kamer, hoogst eerbiedig buigende voor de kroonprinses, en 
nam dan op eenigen afstand achter den zetel des Konings 
plaats, die hem bemerkende, zijnen eerbiedigen groet door 
een vriendelijken hoofdknik beantwoordde. 
» Welnu, mijn waarde graaf „’ zeide de koning, nadat de 
robber geëindigd was, tot graaf VrcroR, »zijt gij bij Simon 
Lancurr geweest ? Verhaal mij uw wedervaren ; ik ben nieuws- 
gierig iets naders omtrent dezen zonderlingen mensch te ver- 
nemen. Hebt gij nog niets van Smon Larcuer gehoord , 
mijne heeren?” vraagde hij den hertogen , » nog niets? nu dat 
is een vreemd vermetel mensch, die mij midden in mijn 
land den oorlog heeft verklaard , ongestraft mijne fazanten 
en herten schiet; want hij weet op de onbegrijpelijkste 
wijze, de iĳverigste nasporingen van alle mijne jagers 
te ontkomen ; een mensch, die eenige overeenkomst heeft 
met den wind, want men gevoelt alleen de uitwerkingen 
van zijne tegenwoordigheid , en ziet hem echter niet. Ver- 
haal het ons graaf.” 
Graaf Vicror gaf een getrouw verslag van zijn bezoek «en 
van zijn gesprek met Srmox, cn vergat niet, van het aan- 
zoek van Bexorr om Maria’s hand en van het harde ant- 
woord, hetwelk Smton hem gegeven had, gewag te maken. 
» Ventre-saint-gris !* riep de koning, die menigmaal 
dezen uitroep van Herprik IV bezigde, uit, nadat het 
verhaal geêindigd was. »dat is de zonderlingste mensch , 
die mij nog is voorgekomen ; gij hebt geheel in mijnen geest 
gehandeld, beste graaf ,en ik keur het geschenk goed ; men 
moet niets sparen om dezen mensch tot een geregeld Teven 
