243 
lijke jagt. — In eenen kring van officieren der jagt en van 
vreemdelingen stond graaf Girarpin, de opperjagermeester ; 
hij zag ongeduldig op zijn horologie, want alle toebereid- 
sels waren reeds gemaakt; er ontbraken nog twintig minuten 
tot op den vastgestelden tijd, en vroeger mogt hij den ko- 
ning niet verwachten , want deze was altijd juist op den be- 
paalden tijd aanwezig. 
Alles was voor de drijfjagt voorbereid; de drijvers, van 
welke het grootste gedeelte honden aan riemen, met zich 
voerden, waren reeds sedert lang vertrokken en Smon Lar- 
CHer, aan wien het bestier derzelve bij deze jagten gewoon- 
lijk werd opgedragen, had hen bevorens reeds doelmatig 
gerangschikt en wachtte op het teeken van den opperjager- 
meester. — Wanneer Sion Larcrer de drijvers niet aan- 
voerde, ging de jagt meestal niet goed van de hand, en de 
koning was ontevreden; derhalve behield hij dezen post, 
in weêrwil van alle bemoeijingen der oppassers van de ko- 
ninklijke jagt. De honden, die aan de drijvers waren toe- 
gevoegd , dienden deels daartoe, om door hun aanslaan het 
wild meer te verschrikken en naar de linie der schutters 
toe te drijven, deels om het aangeschoten wild te vervol- 
gen, hetwelk terugging en de linie der drijvers doorbrak, 
Aan de andere zijde van den weg, ver van dit gewoel 
verwijderd, zat de dochter van Smmon Larcuen eenzaam op 
den stam van eenen boom. Zij was bleek en men konde 
het harer oogen aanzien , dat zij nog kort geleden vele tranen 
had vergoten. De luidruchtige vreugde om haar heen, die 
blijde gezigten, werkten smartelijk op haar; hier gevoelde 
zij zich eerst regt verlaten en ongelukkig. De weemoed 
dreigde haar bijna de borst te verstikken; het aanschouwen 
der vrolijke woelige menigte veroorzaakte haar eene onuit- 
sprekelijke kwelling, en evenwel bleven hare blikken onop- 
houdelijk daarheen rusten,en zag zij de slanke gestalte van 
