250 
haren minnaar, naar wien hare oogen alleen staarden ; 
dan fonkelde haar blik helderder en een zachte blos be- 
dekte de bleeke wangen. Zij had te huis willen blijven, 
doch een onwederstaanbaar geweld trok haar daarheen , waar 
zij Benom hoopte te zien. 
Hoe bedroefd een meisje ook is, toch vergeet zij zelden 
haren opschik zorgvuldiger te kiezen, wanneer zij weet, 
dat haar minnaar haar ziet. Ook Marra had zich opgetooid, 
zoo goed hare armoede haar dit veroorloofde. Het glanzend 
zwarte hair viel in twee tressen, die sierlijk met groene lin- 
ten doorvlochten waren, naar beneden ; een grove, doch 
sneeuwwitte halsdoek bedekte den slanken hals en van onder 
denzelven blonk heimelijk een klein, gouden kruis; dit was 
haar schoonste sieraad, het eenigste geschenk, hetwelk zij 
van Bexorr had aangenomen, toen hij haar op haren verjaar- 
dag daarmede verraste. Haar kleedje was wel versleten en 
reeds veel te kort geworden, doch een helder witte voorschoot 
verbergde ten minste het eene gebrek, en aan het andere had 
men te danken, dat men des te beter den kleinen voet 
en de fijne en toch mollig gevormde kuit zag , wier schoon- 
heid door de naauwsluitende witte kous nog meer verhoogd 
werd. De netheid van het eenvoudig gewaad, de onschuldige 
zedigheid, welke zich in de geheele houding van het meisje 
vertoonde, maakte hare gestalte hoogst bekoorlijk : zij was 
het schoonste kind van het bosch en scheen de koningin 
der haar omringende lentebloemen. 
Niets verheugt een meisje meer, dan te zien, hoe haar 
minnaar door zijne kameraden geacht en bemind werdt; 
daarentegen grieven haar dubbel de vernederingen en belee- 
digingen, die hem wedervaren. Een vrolijk weldadig ge- 
voel verhief ook Mamra’s borst, toen zij zag met welke har- 
telijkheid en achting Bexoir behandeld werd; overal werd hij 
geraadpleegd en zelfs grijsgewordene jagers kozen hem tot 
