Zo2 
»Ik zal komen, Beromr, doch ik bid u, wees niet te 
vermetel bij de jagt; ik denk er nog met schrik aan, toen 
een jaar geleden, een uwer kameraden, door een wild zwijn 
doodelijk gewond, ons dorp werd binnengedragen! Neem 
u in acht! en denk er aan, welken angst ik uwentwege 
uitsta.”” 
»Wel , mijne beste! ik heb eene vaste hand en bedaard 
bloed ; hoe woedender een wild zwijn is, des te zekerder is 
het voor mij; — doch ten uwen gevalle wil ik niet meer 
doen als noodig is. Daar komt de gens-d'arme; de koning 
komt, ik moet op mijn’ post, tot wederziens.” 
Men zag op den weg een gens-d'arme, die in gestrekten 
galop kwam aanrennen, en op den uitkijk kad gestaan om 
het jagtgevolg er dadelijk kennis van te geven, wanneer 
hij het rijtuig des konings zag naderen. Met den meesten 
spoed schaarde zich de op het weiland aanwezige menigte in 
rijen, om den koning te ontvangen en naauwelijks was dit 
geschied, of men zag ook reeds de koets van dezen om 
den hoek van het bosch wenden. 
Een luid gejuich ontving den koning , die met een vrolijk 
gelaat uit het rijtuig klom. 
»Goede morgen, mijne vrienden!” riep deze en wendde 
zich dadelijk tot den opperjagermeester, die hem met eer- 
bied te gemoet kwam. »Wij hebben uitmuntend weder en 
eene heerlijke jagt te wachten. — Hoe staat het graaf, 
weet gij in de nabijheid eenige wilde zwijnen?” 
»Door de jagers is dezen morgen een oud wild zwijn 
bespeurd geworden; de plek is niet ver van hier en wan- 
neer Sr. Hvaert uwe majesteit gunstig is, zal hoogstdezelve 
* 
het afmaken,” antwoordde de gevraagde. 
» Laat ons dan spoedig opbreken, opdat de heeren wegens 
mijn bijzonder genoegen niet te lang moeten wachten.” 
De jagers, welke het wild zwijn hadden nagespeurd, gin- 
np En 
