253 
gen met hunne speurhonden vooruit en den koning werd zijn 
jagtpaard voorgebragt. 
»Gij ziet hier de eene grijsaard den anderen bestijgen ,” 
schertste de koning, terwijl hij te paard steeg. 
Dit geestig gezegde des konings liep met bliksemsnelheid 
onder de verzamelden road en werd, pligtshalve , aardig 
gevonden; want iedereen wist, dat het jagtpaard van den 
koning reeds zeer bejaard was. 
In den vrolijksten luim reed de koning weg , alleen door 
den opperjagermeester en zijnen buksenspanner vergezeld. 
Voor den aanvang van elke drijfjagt deed de koning de- 
zelfde vraag aan graaf Grranpin, en waren er zwijnen 
in de nabijheid, dan begaf hij zich er heen ; rustig drong 
bij door doornen en struiken en ging het sterkst wild zwijn 
alleen te lijf, hoeveel moeite , zij, die hem omringden, zich 
ook gaven, om hem van deze gevaarlijke onderneming af 
te houden, hetwelk hen echter nooit gelukte, want de ko- 
ning vertrouwde zijn zeker oog en vaste hand. 
De menigte op het kleine weiland was door het gevolg 
des konings aanzienlijk vermeerderd, want behalve de uit- 
genoodigde schutters, waren den koning nog eene menigte 
kijklustige heeren en dames gevolgd. Men zag daar onder 
mannen, wier namen roemvol bekend waren en dames, die 
door hare beminnelijke schoonheid zich in de groote 
wereld insgelijks eenen naam verworven hadden. Onder de 
dames bevond zich ook de oude mevrouw pe Miran, wier 
schoonheid en beminnenswaardigheid alleen nog in de over- 
levering aanwezig is; doch wat zoude de jagt zonder haar 
geweest zijn! Bij alle jagten was zij tegenwoordig en sedert 
onheugelijke tijden was het van kaar bekend, dat zij aan 
het door den koning afgemaakte wild, boven elk ander, de 
voorkeur gaf. De bekoorlijke gravin pr Novanres, in haar 
bevallig amazonen kleed , oefende gedurende dit opouthoud, 
14% 
