253 
De weg daarheen werd, door de verhalen van de bij hét 
eerste drijven verrigte heldendaden , verontschuldigingen over 
misschoten (welken jager heeft het daaraan wel ontbroken !) 
kleine plagerijen en scherts, zoo als deze bij een beschaafd 
jagtgezelschap voorkomen, verkort. Graaf K.... reed aan 
de zijde van den kroonprins; het onderwerp van hun ge- 
sprek was Simon Lancusn. De graaf vervulde hier zijne 
aan Bexoir gedane belofte, en de kroonprins beloofde daar- 
entegen alles voor zijnen beschermeling te zullen doen, 
wat in zijn vermogen was. 
De schutters werden op hunne posten geplaatst; doch 
daar de drijvers eenen verren weg te maken hadden , zoo 
moesten zij nog lang op den aanvang van het drijven wach- 
ten. De koning ging, zoo als dit zijne gewoonte was, on- 
geduldig voor zijnen stand, op en neder. 
Eindelijk gaf Sizox het lang gewenschte signaal, dat de 
drijvers op hunne posten waren , en de opperjagermeester 
het teeken tot het begin van het drijven. 
Het tot hiertoe vreedzame bosch weêrgalmde nu van het 
geblaf der honden en van het luide Hallo! Hallo! der drij- 
vers. De schutters begaven zich achter hunne doelmatig in- 
gerigte standen en verwachtten met gespannen opmerkzaam- 
heid, wat de jagtgodin ditmaal over hen zoude beschikken. 
De verkennings-linie van het leger , hetwelk volgen moest, 
werd zoo als gewoonlijk , door de vossen gevormd. 
De koning deed het eerste schot op een derzelve, op eenen 
afstand van zestig schreden, en trof hem echt meesterlijk 
met den kogel. Nog knalde het slechts nu en dan in 
de linie der schutters, want het verwijderd rumoer der drij- 
vers was nog paauwelijks hoorbaar. Op de vossen volgde 
eene verspreide linie van eksters en vlaamsche gaaijen , die 
het overige wild met luider stemme het gevaar aankondig- 
dea , hetwelk zij van hun eerste “standpunt naauwkeuwg 
