258 
niet digter bij de linie te komen, van welke het zich wel 
niet veel goeds beloofde, doch verschool zich in digte 
doornstruiken , die hem ter verdediging gunstig schenen. 
De koning, als jager slechts zijnen moed gehoor gevende, 
verliet met eene geladen buks zijnen stand, en ging onver- 
schrokken op het zwijn af. Van alle zijden weèrgalmden 
waarschuwingen ; de in de nabijheid staande schutters ver- 
lieten hunne posten en traden den koning in den weg, 
terwijl zij hem smeekten , zich niet alléén aan zoodanig ge= 
vaar bloot te stellen ; doch deze riep met vertoornde stem: 
»Terug, mijne heeren, terug toch! Men late mij alleen.” 
Op dit bevel moest zich natuurlijk aties terug trekken en 
de koning ging alleen, slechts door zijnen buksenspanner 
vergezeld , op het kreupelhout af, waarin ket zwijn zich 
verschool. De vreeselijke aanblik van het woedende dier 
verschrikte hem niet; wit schuimend speeksel vloot, ver- 
mengd met het uit zijne higte wonden druppelende bloed , 
langs de slagtanden van het zwijn, hetwelk woedend met 
de kaken op elkander klapte, terwijl het vreeselijke , doffe 
toonen liet hooren; zijn gloeiend oog zag den nade- 
renden koninklijken vijand strak aan, die koelbloedig 
afwachtte , dat het zwijn zich zoude blootgeven, ten einde 
het met voordeel een doodelijk schot toe te brengen. Ein- 
delijk scheen de kans gunstig; de koning legde aan en 
schoot; doch terwijl hij afdrukte, keerde het dier zich om 
en de kogel trof een’ tak van eenen olmboom, waaronder 
het post gevat had. De koning nam een andere buks 
uit de hand van een’ buksenspanner , daar het dier op het 
schot niet scheen te letten ; hij schoot en het goed gemikte 
schot trof het zwijn in het regter schouderblad, De 
sterke huid verzwakte de kracht van den kogel, die slechts 
eene pijnlijke, geene doodelijke wonde veroorzaakte, en 
diende slechts om het zwijn uit zijne tijdelijkheid op te 
