259 
wekken en woedend te maken. De koning stond in dezen 
oogenblik weerloos, want de buksenspanner had nog geen 
tijd gehad, de eerst afgeschoten buks weder te laden, en 
met bliksemsnelheid vloog het aangeschoten zwijn op hem 
af. Men hoorde een algemeenen kreet van schrik. Het bloed 
stolde den toeschouwers in de aderen, want de koning scheen 
verloren of toch in groot gevaar, toen men een schot 
hoorde en het dier voor de voeten des konings nederstortte, 
om spoedig daarep den adem uit te blazen. De koning had 
zijne bedaarde houding niet verloren; hij veranderde ter 
naauwernood merkbaar van kleur; verbaasd zag hij op den 
nog even stuiptrekkenden weêrloozen vijand neder en ver- 
volgens in den kring rond, of hij den vermetelen schutter 
piet konde ontdekken. Ongeveer honderd schreden van 
hem verwijderd zag hij eenen man, in een blaauw verscho- 
ten kiel, met gestreept fluweelen slopkousen , roode knevel- 
baard en hair, die bedaard zijn buks laadde, als of hem 
het voorgevallene niet aanging; het was, zooals de lezer uit 
de beschrijving bemerkt, Simon rarcnER. De koning wenkte 
hem tot zich : Smror schudde nogtans eerst in alle bedaard- 
heid kruid op de pan, voordat hij aan het bevel gevolg 
gaf. 
‚Bij den heiligen Hurerrus, vriend,” sprak de koning 
hem aan, »uw kogel was vrij digt bij ons.” 
»Bij God! de kogel van uwe majesteit, die het zwijn 
hier voor de eerste maal miste, was nog veel digter bij 
mij „” antwoordde Simox , terwijl hij zijne muts afnam en den 
koning liet zien: — zij was door. eenen kogel doorboord. 
Verwonderd zag de koning op de muts en zeide, na eene 
merkbare stilte, gedurende welke hij den schutter oplettend 
beschouwde, »Zijt gij Simox Lancer? — Men noemt u den 
besten schutter in den geheelen omtrek , Snor ; het schot , 
dat gij hebt gedaan , toont , dat gij de buks weet te hanteren.” 
