262 
meestal geene jagers, want onder deze beteekenis verstaat men 
diegenen, die met den hond bosch en veld doorzoeken , 
wien de inspanning daarbij een prikkel is, die de jagt niet 
opgeven , al komen zij dikwerf met ledige weitasch te huis: 
deze soort van jagten kennen de groote heeren in het ge- 
heel niet; zij vinden er meestal alleen genoegen in, onder 
een hoop van wild te schieten , of onder hoorngeschal en het 
gejuich van drijvers, een hert of een vos nate jagen : de tijden 
zijn voorbij, in welke regerende vorsten, in hoogst eigen 
persoon, een wild zwijn of een beer te gemoet togen ; zij 
vergenoegen er zich thans mede, het afgematte wild zonder 
gevaar te vangen. Doch men vindt natuurlijk ook onder 
de vorsten uitzonderingen, die zich vernederen, te jagen 
zoo als andere jagers, en zij zullen ontegenzeggelijk daar- 
door meer genoegen smaken. 
Karen X beminde de parforce-jagt, doch gelijk wij gezien 
hebben ook die, waarbij hij zijnen moed en zijne be- 
kwaamheid konde toonen; een vrolijker gesprek en een 
meer ongedwongen toon was op de jagt ook veroorloofd, 
en de koning zelf gaf door scherts en lagchen hier nog 
meer leven aan. Hij had zich op eenen kleinen heuvel , on- 
der een lommerrijken boom nedergezet, en om hem heen 
zaten en stonden diegenen, welke het gevolg des konings 
uitmaakten. De koning was in een vrolijken luim — en 
wanneer de zon schijnt, lacht de geheele natuur, — ook 
zijn gevolg zag er vergenoegd uit. Een goed hoveling zet 
onwillekeurig zoodanig gezigt, als hij den koning ziet aan- 
nemen; ja men vindt een geheel hof — wanneer ik mij 
niet bedrieg in Azië — waar zich elk moeite geeft, 
kort en afgebroken te spreken, aangezien de koning zich 
zóó uitdrukt; een ander, aan hetwelk alle dames van het 
kof voorgeven te hinken, dewijl de vorstin het ongeluk 
heeft slecht ter Feen te zijn, 
