263 
De koning en zijn gevolg spraken insgelijks over de jagt, 
en natuurlijk kwam het gesprek op het door Simon gedoode 
zwijn en op het gevaar des konings. 
» Simon Larcurr schijnt een stoute vermetele knaap „” zeide 
de koning; »kij bevalt mij, want ik mag in den jager 
gaarne vastberadenheid en tegenwoordigheid van geest zien , 
zonder deze zoude het zwijn mij leelijk toegetakeld hebben.” 
ĳ’ 
» Uwe majesteit „” merkte graaf RR... aan, »er waren 
toch ook nog andere dienaren in uwe nabijheid, die niet 
geaarzeld zouden hebben, hun leven voor hunnen koning 
op te offeren.” 
»Ik wil u gelooven, graaf, doch, vóórdat gij en de an- 
dere heeren van uwen schrik hersteld waren, zoude het 
woedende beest tijd genoeg gehad hebben , om u deze op- 
offering te besparen.” 
»De kerel schiet verduiveld goed en bezit eene bewon- 
deringswaardige koelbloedigheid,” zeide de opperjagermees- 
ter, die op eenen zeer goeden voet met den koning stond 
en hem dikwijls dingen zeide, waarover de andere hove- 
lingen niet weinig verbaasd waren ; » welk een drommelsch 
geschreeuw zoude een ander in zijne plaats gemaakt hebben , 
over den kogel, die zijne muts doorboorde ; want had hij 
een duim lager getroffen, zoo zoude het hem wel zeer on- 
verschillig zijn geweest, of die uit eene koninklijke of uit 
een andere buks kwam.” 
»Gij hebt gelijk, graaf, ik versta dezen wenk,” ant- 
woordde de koning, »en zweer niet meer te schieten , wan- 
neer de drijvers zoo digt bij zijn; dit voorval zal mij eene 
les zijn; God beware mij, dat ik om een stuk wild, een 
mijner onderdanen zou kwetsen of dooden. — Kent gij Simon 
reeds lang ?” 
Helaas, als de sluwste aller stroopers; bij de drijfjagten 
uwer majesteit bestiert hij altijd de drijvers, want hij kent 
