268 
en gij hem benijdt, dat hij een beter schutter is dan gij.— 
Het grieft u, dat ik dit zeg, Simon: welnu, bewijs dan aan 
allen het tegendeel, ‘en dat gij zijne kunst noch benijdt , noch 
vreest; stel uwe dochter als den prijs der overwinning ; 
wordt gij overwonnen, weiger dan niet langer, haar aan 
hem tot vrouw te geven. Gij zijt immers zoo zeker van 
uwe zaak en waagt er niets bij; doch treedt gij niet in 
mijn voorstel, zoo zullen allen met volle regt zeggen, dat 
gij uwe tegenpartij gevreesd hebt en zelfs, wanneer gij wint , 
zal men het aan ket toeval toeschrijven.” 
Simon was door het voorstel verrast en kaauwde op zijnen 
knevel, doeh de stilte om hem heen herinnerde hem, 
dat men een antwoord verwachtte en hij zeide, terwijl 
hij zich tot den kroonprins wendde: » Uwe koninklijke hoog- 
heid, ik stem er in toe ; overwint Bexorr mij, zoo moge hij, 
in Gods naam, mijne dochter nemen, dewijl uwe hoogheid 
het zoo verlangt; en opdat het niet schijne, dat ik nijdig 
of naijverig op zijnen roem als schutter ben, of dat ik hem 
vrees, zoo wil ik mij als overwonnen verklaren , wan- 
neer het toeval mogt beschikken, dat wij beiden even 
veel duiven schieten ; doch daarentegen bid ik uwe hoog- 
heid, mij ook eene voorwaarde te veroorloven ?” 
»Dat is niet meer dan billijk „” zeide de koning ; » spreek 
maar vrij uit, Simon.” 
» Wanneer ik Bexorr mijne dochter weigerde, had ik daar- 
toe redenen , — redenen , van welke ik niemand rekenschap 
behoefde te geven, en het is genoeg, dat zij voor mij 
voldoende zijn. Behaalt Bexorr de overwinning, zoo zal ik 
het als een bevel van het noodlot beschouwen, dat hij mijne 
dochter moet bekomen; doeh wordt hij overwonnen , zoo 
beschouw ik het even zoo, en kan van hem verlangen, 
dat hij mij zijn woord van eer geve van nooit weêr, zoo 
lang ik leef, mijne dochter door zijne aanzoeken lastig te 
