269 
vallen, haar nooit meer in het geheim te zien en elke ge- 
legenheid om haar te spreken te vermijden; wil hij niet, 
zoo kan ik de eerste voorwaarde niet aannemen.” 
» Simon, het moge gaan, zoo het wil, ik neem uwe voor- 
waarde aan,” zeide Benorr, met eene vaste stem; doch hij 
werd zoo bleek als een lijk en eene ijskoude rilling liep door 
zijne ledematen ; hij gevoelde al het gewigt der zoo even 
uitgesproken woorden ; doch voor geen prijs der wereld zoude 
hij voor de menigte anders hebben durven spreken; hij 
waagde het niet meer, Maria aan te zien. 
De verwachting der geheele verzameling , welke reeds het 
levendigst aandeel had genomen aan den wedstrijd der beide 
beroemde schutters, werd door deze bijgevoegde voorwaar- 
den nog meer gespannen ; er heerschte de grootste oplet- 
tendheid en stilte; men konde het tjilpen der springhanen 
op de weide hooren; aller oogen hingen onafgewend aan 
de beide personen, welke bij dit tooneel de hoofdrol zou- 
den vervullen. 
kid 
»Kom aan , begint dan,” zeide de koning ; — » doch stil, 
wacht nog een oogenblik. Zoo even zag ik uwe dochter 
aan uwe zijde; zij is de prijs van den strijd, en het is bil- 
lijk, dat zij bij denzelven tegenwoordig is ; zij moet de dui- 
ven uit hare gevangenis ontslaan, en zoo tot eene hande- 
ling medewerken, die haar zoo zeer ter harte gaat.” 
Alle oogen rigtten zich nu op de arme Maria, die aan de 
hand van Bexorr, aarzelend den heuvel opklom, bleek en 
weenende , als eene aanstaande non , welke tegen haren 
wil de gelofte moet afleggen; — zij wekte algemeene deel- 
neming „en de wenschen aller toeschouwers vereenigden zich 
daarin, dat Bexorr de overwinning en met deze de bruid 
mogte wegvoeren. Aller harten klopten heviger , toen Srmox 
zich gereed maakte en Mania ket deurtje van de eene mand 
opende, Met bliksem snelheid steeg de duif in de lucht en 
is® 
