at 
onrustig geworden en fladderden woest heen en weder; allen 
drongen naar de deur, zoodra deze geopend werd, — De 
zevende vloog pijlsnel weg, en maakte zoo vele kringvormige 
zwaaijingen en hoeken, dat zij reeds bijna het bosch had 
bereikt, toen Simon op haar mikte; doch terwijl hij aftrok , 
maakte de duif eene plotselinge wending; vederen stoven in 
de lucht rond, doch de duif streek welbehouden neder ; Be- 
Noir doodde de zijne, als zij naauwelijks twintig schreden 
“had gevlogen. 
Nu bad Bexormr weder nieuwen moed; hij stond met 
Simon gelijk, doch Maria stierf bijna van angst en konde 
zich naauwelijks op de beenen houden. 
»Rust een weinig uit ;” zeide de koning tot de schut- 
ters; het te snel schieten en laden brengt uw bloed 
in beweging; gij beiden geeft ons een schouwspel , zoo als 
in vele jaren niet gezien werd. Gij zult moeten bekennen 
Simon , dat Bexoir eene tegenpartij is, die niet is te ver- 
achten.” 
»Er zijn nog drie duiven te schieten, Uwe Majesteit,” ant- 
woordde de hardnekkige onderdaan. 
De verwachting der menigte was op het hoogste gespan- 
nen; er werden nieuwe weddingschappen aangegaan en de 
vroegere vergroot. De kroonprins sprak eenige bemoedi- 
gende woorden tot Bexorr, wiens gezigt gedurende dezen 
geheelen wedstrijd met eene doodsbleeke kleur bedekt was, 
welke ín het oogvallend bij het roode gezzigt van Simon, 
wien het zweet van het voorhoofd droppelde , afstak. 
De achtste en negende duiven werden door de beide 
schutters met gelijke bekwaamheid geschoten en ook de 
Hende viel, door den zekeren kogel van Simon getroffen. 
Sidderend naderde Maria de mand , die de laatste 
duif , welke haar lot zoude beslissen, bevatte, — 
Met bare ligte vlugt kon zij al haar levensgeluk mede 
