22 
voeren. Zij aarzelde, om misschien Bexomr tijd te geven, 
zich te herstellen, wiens binnenste wel even zoo geschokt 
werd als het hare ; zij durfde hem — hij haar niet aanzien. 
Het gezigt van den jongen man was bleek als was ; groote 
droppelen zweet parelden hem van het voorhoofd , en een 
oplettend beschouwer konde een sìdderen van het geheele 
ligchaam opmerken. Eindelijk moest Manra de deur openen; 
de duif vloog weg en Bevorr legde aan ; het schemerde hem 
voor de oogen, krampachtig hield hij de buks vast, het 
geheele bosch draaide met hem ìn de rondte, hij trok af, 
bet knalde en de duif vloog met ongekwetste vleugelen weg. 
In het ronde heerschte eene diepe stilte en menig oog zwom 
in tranen. Bexomr zag bijna zonder bewustzijn de ontvlug- 
tende duif na; hij waggelde en moest op zijne buks steu- 
nen. De diepe stilte verkondigde Mama haar lot ; zij wierp 
eenen hartverscheurenden blik op haren minnaar en zonk 
toen zonder bewustzijn neder, Smmon rigtte zijne in onmagt 
liggende dochter op, haalde zijne flesch met brandewijn uit 
zijn’ zak en sprenkelde haar een gedeelte van den inhoud 
op haar gelaat, waarop hij haar, nadat zij de oogen had 
geopend, aan eenige vrouwen overgaf, die het bedroefde 
meisje wegdroegen. — Bevorr staarde wanhopend voor zich 
heen, hing vervolgens zijne buks over zijne schouders en 
verdween, zich niet om de tegenwoordigheid des konings 
en van zijn hof bekommerende, in het bosch. 
Hier wierp hij zich onder eenen boom neder, en heete 
tranen van smart en toorn verruimden zijne borst. 
» Simon, gij hebt overwonnen,” zeide de koning, nadat 
Bexor zich had verwijderd; »hier is de prijs, die den 
overwinnaar toebehoort.” Hij stelde den strooper twintig 
Louis-d'or, ‘die hij uit zijne beurs nam, ter hand. Simon 
stak het geld met eenen lach van welgevallen in zijnen zak 
en maakte eene dankbare buiging. 
