2:3 
»Gij hebt u,” ging de koning voort, vals de voortreffe- 
lijkste sehutter gehandhaafd; ik hoop, dat gij een niet 
minder goed mensch zult zijn, als gij een goed schutter zijt.” 
Simon zag den koning vragend aan; hij scheen niet te kun- 
nen gissen, wat de koning wel bedoelde. 
»Betoon u grootmoedig en vergeet uwe onregtvaardige 
vijandschap; gij hebt den jongen man overwonnen, geniet 
uwe zegepraal en schenk hem de hand uwer dochter ; mijne 
gunst zal u dan nooit onttrokken worden.” 
Sion draaide verlegen zijne, door den kogel des konings 
doorboorde, muts in de hand rond en talmde met het ant- 
woord; eindelijk zeide hij, zonder dat hij daarbij den ko- 
ning durfde aanzien : 
» Uwe majesteit — uwe majesteit moet het mij altergena- 
digst ten goede houden; doch — ik ben wel is waar maar 
een arme drommel , doch ik was soldaat, — ja, uwe ma: 
jesteit, en ik stel veel prijs op mijne eer — ja — wat ik 
eenmaal heb gezegd, ja — dat moet nu eenmaal zoo blij- 
ven ; uwe majesteit zal mij vergeven; de koninklijke jager 
had immers niet behoeven te schieten.’ 
»Ik wil u niet dwingen, gij zijt het hoofd uwer familie, 
doch gij zult over uwe eigenzinnigheid nog eenmaal berouw 
hebben! — Vertrek!” — 
Sjon hing zijne buks over den schouder, groette en sloeg 
den weg naar zijne woning in; doch op denzelven wacht- 
ten hem de jonge knapen van Noisy en verwelkomden hem 
met luide vreugdekreeten ; de vroegere schroom was gewe- 
ken, kun dorpstrots was te zeer daardoor gestreeld, dat 
een onnoozele boer — een bewoner van hun dorp, de ze- 
gepraal over de koninklijke jagers weg had gedragen. 
Zij hadden schielijk een draagbaar van groene takken ge- 
vlochten , waarop zij Simox, die zich hier maar flaauw 
tegen verzette, plaatsten, en dien zij op hunne schouders 
