zid 
zegevierend naar het dorp droegen. Of Carsan op zijnen 
zegetogt gelukkiger was, dan Smmon , zoolang de zijne duurde, 
is eene moeijelijk te beantwoorden vraag. 
De koning en zijn jagtgevolg zagen Smron met hetzelfde 
gevoel na, hetwelk misschien de lezer heeft, terwijl hij deze 
bladen doorloopt; — ik meen niet met het gevoel van ver- 
veling, maar met dat van verdriet en spijt over de onge- 
voeligheid van den strooper. »Dat is een taai beest,” zeide 
de opperjagermeester half bij zich zelven.” 
„Dat is vastheid van karakter, beste graaf,” zeide de 
koning, die het gehoord had, »onze jonge lieden loopen 
daarmede te koop en vinden er zelf behagen in, de oude 
Romeinsche helden na te apen. De drukpers ent hare ge- 
voelens op anderen in, die werkelijk meenen , dat het hun 
ernst was met hunne fraaiklinkende volzinnen, welke de 
minder beschaafde bewonderen. Simon's gedrag verwondert 
mij niet het minst, want zijn eenigste lectuur is — de Con- 
stitutionnel. 
De koning was ontstemd en maakte aan de jagt een 
einde; hij en zijn gevolg keerden naar Parijs terug, de toe- 
schouwers naar hunne woningen, en binnen weinige uren 
was de mare van het belangrijk witschieten vele mijlen in 
den omtrek verspreid. 
7. 
Op den namiddag van denzelfden dag was de herberg, 
»de vrolijke jager” door vele gasten bezocht; jagers en 
drijvers verkwikten zich hier bij de flesch, van de uit- 
spanningen van den dag. Vader Gerurv had de handen 
vol en liep, druk bezig, van de eene tafel naar de andere, 
waaraan de gasten in de lommer der boomen zaten, 
terwijl hij zich nu eens hier, dan weder daar, in het ge- 
