245 
sprek mengde, hetwelk slechts over de voorvallen van den 
dag liep. Eenige koninklijke jagers hadden aan eene der 
tafels plaats genomen en onder hen Bexorr, die bezig was 
zijn kommer en verdriet met wijn naar beneden te spoelen; 
zijne kameraden zochten alles op, om hem te troosten en ge- 
loofden , zoo als zulke menschen gewoon zijn te doen, hun 
doel het best daardoor te bereiken , wanneer zij op zijne 
tegenpartij dapper uitvielen en al het mogelijke aanwendden , 
deze te verguizen en belagehelijk te maken. 
»God straffe mij!” zeide een der koninklijke jagers, Pierre 
Lemame, een woest, ruw gezel, »ik zal den boerenhond 
nog wel eens in het bosch aantreffen , dan zal ik hem den 
dag van heden inpéperen.” 
Deze en soortgelijke redenen en de landwijn verhitteden 
Bexoir hoe langer hoe meer; hij zwoer hoog en duur den 
rooden schurk Simon, bij de eerste gelegenheid, den hals te 
breken. 
»Men moet den beer niet eer de huid aftrekken, voor 
dat men hem heeft,” merkte Germau aan, die juist eene 
nieuwe flesch op de tafel zette, » beeren hebben klaauwen en 
tanden.” 
» Denkt gij dat, Germiav. Nu, dan heb ik vuisten, en 
God zij hem genadig, wanneer hij daaronder komt; doch 
de hond is te laf; bij zal zich wel hoeden, mij te na te 
komen.” 
»Zoo! nu, ik geloof, dat hij u en uwe vuisten niet 
vreest, Bexorr, en wanneer ik u raden zal, zoo laat het 
daarop niet aankomen.” 
» Daar komt immers die roode schurk aan,” zeide Pirenne, 
terwijl hij naar den weg wees, die van Noisy naar den 
»vrolijken jager” voerde; » hoor Bevo , ik zal u eens iets 
zeggen.” 
Bexorr schoof digter naar hem toe en Prennz fluisterde hem 
