26 
eenige woorden in het oor, die Bexorr door een toestemmend 
knikken en dreigende gebaren beantwoordde. 
Simon konde niet te huis blijven, want hij beminde zijne 
dochter , hoewel niet zoo zeer, als hij Benorr haatte, en 
hare tranen, haar stille kommer deden hem zeer; haar 
treurige blik paste niet bij de vreugde, welke heden zijne 
borst vervulde; zijn trots en eerzucht waren nog niet 
verzadigd; het trok hem heen naar den »vrolijken ja- 
ger’, waar hij zeker was, eene menigte gasten en ook 
koninklijke jagers te ontmoeten en nieuwe zegepralen te 
vieren. 
Met eenen flaauwen lach, die zeer goed werd opgemerkt, 
ging hij de tafel voorbij, aan welke de koninklijke jagers 
zaten , terwijl hij aan zijne muts trok. Niemand beantwoordde 
zijnen groet, en hadden blikken kracht om te dooden, dan 
zoude hij levenloos zijn nedergezonken. 
Aan eene tafel, in de nabijheid der koninklijke jagers, die 
nog onbezet was, zette Simon zich neder; zijn oude krijgs- 
makker Germiav ging naar hem toe, tikte hem vrij hard op 
den schouder , en zeide: 
>Nu, oude jongen , gij hebt immers den vogel geschoten ; 
pots mammelukken en kozakken! ik gaf er tien kannen 
wijn voor, wanneer ik er bij was geweest, dat was nog 
een meesterstuk, dat op dat wilde zwijn — en al waart 
gij heden dorstig als de woestijn, heden zult gij geen pen- 
ning betalen; ik heb jongen wijn , kerel! waarvan u het 
hart zoude watertanden” 
>Nu, breng dien maar hier, oude; dat was een beste 
dag, en ik heb dorst” 
Germrav ging zoo haastig als zijn deftige figuur dit ver- 
oorloofde , het huis binnen, en kwam met eene gevulde 
flesch-en twee glazen terug. 
»Top! dat is een lekker wijntje! Pots mamelukken en 
