zi 
kozakken ! hadden wij dien in het jaar twaalf gehad, dan 
zaten wij misschien heden nog in Petersburg, aangestoten — 
leve de keizer !” 
Beide oude krijgsmakkers namen eerbiedig hunne mutsen 
af, en ledigden de volle glazen. 
»Het zoude u heel wat knapper staan „ 
» wanneer gij dronkt op de gezondheid van onzen geëer- 
biedigden koning.” 
»Meent gij dat, mannetje ? zeide Germrau; nu ja, wiens 
brood ik eet, wiens woord ik spreek ; de koning mag: een 
goed heer zijn, wat gaat mij dat aan, hij is mijn koning, 
en daarmede basta ; ik ben een vrij man, leve de keizer !” 
»Dat de koning een goed heer is, wordt maar al te goed 
bewezen , dewijl hij zoodanige schelmen en landloopers ver- 
oorlooft, honden te houden,” zeide Beromr , en schopte 
een’ der dashonden van Smon, die zich in de nabijheid der 
koninklijke jagers had neder gelegd, met den voet, zoo 
dat het arme dier jankend naar zijnen meester kroop. 
Ston sprong half van zijnen stoel in de hoogte en het 
likteeken op zijn voorhoofd werd bloedrood, zijne oogen 
schoten bliksem op den jeugdigen jager, doch hij zweeg en 
sloeg haastig een glas wijn naar binnen. 
»Wat heeft u toch den hond gedaan, Beno?” zeide 
Germiau; »pots mammelukken en kozakken, dat noem ik 
* 
zeide Pirnre , 
eene fraaije manier, zijne onmagtige wraak aan een arm 
beest te koelen.” 
„Houd uw bek, oude,” zeide Prerne, » wat gaat u dat 
aan? is dan Simoxs mond toegegroeid ?” 
»Hij moet maar op zijnen hond passen, want kom ik 
hem in het bosch tegen , zoo kan hij zijn testament ma- 
ken ,” zeide Bexorr. 
hi 
» Wanneer gij niet misschiet,” antwoordde Simon droog. 
Een onderdrukt lagchen liet zich onder de boeren hooren, 
