28 
die ten gevolge van het luìde gesprek de beiden tartende ge- 
naderd waren. 
»Ik kan ook schieten, schurk! schreeuwde Bexomr en 
wierp uit al zijne magt eene flesch naar Smox, die den 
worp nogtans door eenen zijsprong ontweek. 
»Het schijnt toch niet zoo,” zeide Simon, die hoe lan- 
ger hoe bedaarder scheen te worden, naarmate zijne tegen- 
partij woedender werd. 
» Zie toch dien fraaijen overwinnaar eens aan!” riep Be- 
Nar ; de kerel pronkt met zijnen moed en is zoo lafhartig, 
dat hij de ooren laat hangen, als een geranselde hond. — 
Gij ellendeling, lafhartige kerel! hebt gij moed , kom dan 
hier, als gij durft!” daarbij trok hij snel zijne montering 
uit en wierp die op den grond. 
Simon stond bedaard op, doch deze bedaardheid was slechts 
gekunsteld ; zijn gezigt brandde , zijne oogen rolden in hunne 
holten en zijne lippen sidderden van woede ; doch hij maakte 
geene aanstalten, zijne tegenpartij aan te grijpen, die 
met bliksemsnelheid op hem aanvloog en hem een oor- 
vijg gaf, die elk ander, dan Simon, op den grond zoude 
uitgestrekt hebben. De slag veroorzaakte de uitwerking 
eener in een vat met kruid geworpene lont , en ontvlamde 
Simon tot razernij : met alle krackt strekte hij zijzen arm 
uit en trof den aanvaller met zulk een geweld, dat deze 
bijna bewusteloos eenige schreden terug waggelde; vervol- 
gens vloog Simon brullende als een wild dier op Beroar 
af, en omvatte hem met zijne gespierde armen. 
Grermau wilde de razende scheiden, doch eerder zoude 
hem dit bij twee elkander bijtende doggen gelukt zijn; ook 
hielden hem de koninklijke jagers terug. 
kh 
»Dat niet, weg,’ zeide Pierre, eerlijk spel , eerlijke 
kamp; Bexomr moet den fraaijen overwinnaar de huid 
looijen, 
