219 
»Nu, Bexoir moge zijne knoken zelf verdedigen, ik be- 
moei mij nergens mede: dan behoef ik ook de onkosten 
der genezing niet te betalen „’ hernam Germav en bleef een 
bedaarde toeschouwer van den begonnen strijd. 
Brxoir had met dezelfde kracht en vlugheid zijnen vijand 
omvat, en er ontstond eene worsteling , welks uitslag nie- 
mand gewaagd zoude hebben vooraf te bepalen. Beide par- 
tijen schenen van gelijke sterkte, en lieten ook Bevorr’'s 
ontbloote armen de krachtvolle spieren, zoo als men die 
aan het standbeeld van Hercures bewondert, zien, zoo 
toonde toch zijne zware ademhaling, dat Simon's armen 
zich als een ijzeren ring om zijne ribben gelegd hadden. 
Langen tijd stonden beide worstelaars onbewegelijk op 
één punt; hunne van woede gloeijende gezigten raakten el- 
kander bijna aan, en bijaldien zij elkaar hadden kunnen 
bereiken , zoo zouden zij elkander als wilde dieren met de 
tanden verscheurd hebben. Ptotseling spande Simon alle 
krachten in en tilde zijnen vijand in de hoogte, ter- 
wijl hij te gelijk zijne armen, als met de kracht van schroe- 
ven, om diens ligchaam wrong. Benoit was op het punt 
van te stikken; hij voelde hoe zijne ribben te zamen bogen, 
doch zijne lenigte kwam zijner krachtsinspanning te hulp 
en het gelukte hem, weder met de voeten op den grond te 
geraken. Nu werd het worstelen heviger ; nu eens waggelden 
deze, dan eens gene, doch niemand viel, en de worstelende 
rustten uit, terwijl zij elkander vast omvat hielden en de 
een den heeten adem van den anderen op de wang ge- 
voelde. 
Zoo duurde de strijd een half uur onbeslist voort; het 
zweet gudste beiden van het gelaat en ligchaam af. Gaarne 
hadden de koninklijke jagers hunnen makker bijgestaan , 
doch Germauv hield hen terug, daar hij zelf genoegen in 
het schouwspel vond, 
