280 
Eindelijk schenen beide worstelaars, na vruchtelooze in- 
spanning, besloten den strijd ten einde te brengen ; hunne 
enkels woelden het gras om, en op aanmerkelijken afstand 
hoorde men het kugchen der gedrukte borst en het woe- 
dende knarsen der tanden. 
Bijna kwam Smtox te vallen, want de koninklijke jager 
ligtte hem een been , doch in hetzelfde oogenblik beurde hij 
hem met de laatste inspanning zijner krachten, ver in de 
hoogte, drukte de armen met reuzenkracht om zijn lig- 
chaam en hield hem zoo eenige oogenblikken , terwijl zijn 
gelaat van duivelsche vreugde gloeide, want hij gevoelde 
hoe Beromr's armen loslieten. Het uiterlijk van den jon- 
gen man was akelig; zijn gelaat was bijna blaauw , zijne 
oogen puilden uit, en de mond snakte angstig om lucht ; 
nu maakte Simon eene zijwaardsche wending en slingerde 
hem op den grond, met zulk een geweld, dat het scheen, 
als of er geen knook aan het ligchaam heel was geble- 
ven. Een vuistslag in het gezigt voltooide de nederlaag 
en zonder teeken van leven, bloedend, lag de jonge 
man op den grond. Simon, die in zijne woede niet an- 
ders dan aan wraak dacht , ligtte den voet op, om den ge- 
vallene de borst in te trappen , doch Grermiv en vele 
der omstanders rukten hem weg, terwijl de koninklijke ja- 
gers hunnen dubbel overwonnen makker weder bijbragten. 
»Nu , daar hebt gij het!” zeide Germiau, » vangt op-eenen 
anderen tijd geene vechterijen aan.” 
»Nu wacht maar, wacht maar ! — het is u niet geschon- 
kh 
ken,” riep Pierne, terwijl hij dreigend de vuist tegen S1- 
mon balde, en de anderen, die Bexoir wegvoerden , volgde. 
»Pots mammelukken en kozakken!” zeide Grermiau tot 
Simon, toen zij vertrokken waren, dien vlasbaard heb ik 
het gegund. Kom binnen, oude en versterk u na deze 
vechtpartij, met eenen krachtigen dronk. Op mijn eer! gij 
