22 
hem ook viel, zijn gegeven woord , zonder evenwel Mania 
te vergeten. } 
Hoezeer zijne makkers, en daaronder vooral Pierre Le- 
MARE hem ook aanhitsten, om wraak te nemen op S:mon, 
hoezeer kij deze ook haatte, hield een gevoel van billijkheid 
hem terug, van tegen den vader zijner beminde iets vijandigs 
te ondernemen; hij schaamde zich over zijn ruw gedrag des 
namiddags na het prijsschieten en moest bekennen, dat de 
ontvangen kastijding niet geheel en al onverdiend was ge- 
weest. 
»Nu,” zeide Pierre op zekeren dag tot hem, » wanneer 
gij u niet op Simon wilt wreken, dan zal ik het doen ; hij 
heeft ons geheele korps beschimpt; want in geheel Frank- 
rijk vertelt men , dat de strooper eenen koninklijken jager heeft 
overwonnen; men noemt uwen naam niet — het was een 
koninklijke jager! — Laat mij maar begaan; gij moogt 
er uwe redenen voor hebben, om te handelen, zoo als 
gij doet; — goed, ik zal u en ons corps op den rooden 
hond wreken.” 
De armoede keerde weder in Smmon's hut terug; — het 
geld was opgeteerd en Simon er toe gedwongen, zijn oud 
bedrijf weder op te vatten; doch het verdubbelde toezigt 
der koninklijke jagers was hem niet ontsnapt, en hij moest 
met ‘de uiterste omzigtigheid te werk gaan. Het gelukte 
hem eenige malen werkelijk, de oplettendheid zijner vijan- 
den te misleiden, die er razend over meenden te worden, 
dat zij hem niet konden betrappen ; Pierre Lemarme, die reeds 
bijva de hoop had opgegeven, dat Simox ooit weder stroo- 
pen zoude, want sedert twee maanden lag hij te vergeefs 
op den loer , was zeer verheugd, toen hij op zekeren avond 
weder hoorde schieten. Elken avond lag hij met eenige 
makkers in het bosch verborgen, doch Simon's springschoten 
hadden tot nog toe altijd hunne werking gedaan. 
