283 
Op zekeren avond lag Pierre weder in een bosch verscl.o- 
len, toen hij niet ver van zich een gloeijend punt ont- 
dekte; hij hield het in den beginne voor het schijnsel van 
eenen glimworm , hoewel hem de kleur wat te donkerrood 
toescheen. Hij konde zijne nieuwsgierigheid niet bedwingen 
en greep naar het voorwerp; hoe verwonderd was hij, toen 
hij een van Smron’s donderbussen in de hand hield. De 
maan scheen helder en hij beschouwde het ding, welks he- 
stemming niet moeijelijk te raden was, met oplettendheid. 
Hij legde het bedaard op zijne plaats , om de uitbarsting af 
te wachten , die er weldra op volgde ; voorzigtig liet hij 
de gebarsten stukken liggen en snelde weg, om zijne. mak- 
kers het onschatbare geheim mede te deelen. Smos vermoedde 
niets van het onweder, hetwelk onheilspellend boven zijn 
hoofd te zamen trok: eenige dagen daarna, het kan om- 
streeks tien uur zijn geweest, ging bij op nieuw naar het 
bosch om fazanten te schieten. 
Eusrmus legde naar gewoonte zijne donderbussen ne- 
der en ijlde vervolgens naar zijnen vader, die onder eenen 
eik stond, op welks takken zich in het maanlicht duidelijk 
een fazanten-haan vertoonde, Bedaard wachtte hij den knal 
van een der gelegde bussen af, legde eenigen tijd daarna 
aan en schoot den fazant naar beneden, waarop hij zijn 
geweer weder laadde. Naauwelijks was hij gereed, toen 
hem eene stem uit het bosch te gemoet schreeuwde : » Sta! 
geef uw geweer over! leg de wapens af!” 
IJlings vlugtte hij near eene andere zijde, toen hem van dien 
kant ook een » Sta!” werd toegegraauwd. Alle uitgangen sche- 
nen bezet; waar hij zich ook heen mogt wenden , overal 
waren zijne vijanden; te vergeefs zocht kij te ontvlug- 
ten; plotseling viel een schot en een kogel floot hem dist 
langs het hoofd. 
»Loo, zoo!” bromde Suon, vis het zoo gemeend 7” en 
19 
