nnee en 
285 
aftrok , bekwam hij van dezen een schot in de borst. Hij 
waggelde en moest op zijn geweer leunen : juichend vlogen 
zijne vervolgers op hem aan , doch Eucrnws schoot en Pierre 
zonk kermend op den grond. 
»Ik ben gekwetst, Eucemwus,” zeide Snton ; vred u, laat 
mij hier! red u, zeg ik.” 
»Ik blijf bij u, vader !’zeide de knaap; »leun op mijnen 
regter schouder ; wij ontkomen het; Pierre heb ik neder- 
geschoten, er is er nog maar een, die ons vervolgt.” 
»Kom dan! — o, die schurk! dat is geen kogel , dat 
is schroot !” kermde Son, 
Hij gevoelde hoe zijne krachten hem begaven, doch 
het zien van licht in zijne hut gaf hem nieuwen moed; hij 
sleepte zich voort tot aan de deur, op welker drempel hij 
in enmagt nederzonk, 
Maria was doodelijk verschrikt , toen zij haren vader en 
haren broeder in dezen toestand aanschouwde; zij dacht 
aan Bexor, en de akeligste gissingen rezen in hare ziel op. 
Met behulp van haren broeder legde zij den doodelijk ge- 
wonden vader op zijn bed. Het belemmerend ademhalen ver- 
ried haar, dat er nog leven in hem was, misschien was er 
nog hulp mogelijk. Zij snelt de deur uit naar den » vrolijken 
jager,’ waar zij den ouden Grermau uit het bed klopte, 
» Pots mammelukken en kozakken ! dat is een vervloekte 
khd 
historie ? zij hebben hem toch betrapt „” zeide deze , terwijl 
hij zich haastig aankleedde ; »nu een gekwetst man is nog 
geen dood man; ik heb wel tienmaal zóó gelegen , dat men 
geen stuiver voor mijn leven zou gegeven hebben, en toch 
ben ik nog frisch en gezond.” 
Hij klom den trap op en klopte aan eene kamer, waarin 
een veearts overnachtte , die bij toeval in dien omtrek 
practijk uitoefende, 
„leer doctor! staop! schielijk ! — hoor toch , er is eem 
19 
