287 
den grond strekte, en hij werd naar het dorp gebragt , 
waar de doktor hem verbond. 
Everxies en Maria bragten al wakende eenen treurigen 
nackt door, aan het bed van hunnen met den dood wor- 
stelenden vader, die volkomen bewusteloos nederlag. Marra 
konde van Evcexmvs niets zekers vernemen, of Brxorr bij de 
koninklijke jagers was geweest; zij verkeerde in onuitspreke- 
lijken angst. Was hij de moordenaar van haren vader? was 
hij door dezen vermoord? Deze vragen kwelden haar onbe- 
schrijfelijk. Toen eindelijk de dag aanbrak, kwam Germrav 
terug, om naar den toestand van zijnen ouden krijgsmakker 
te vernemen. Hij nam Mama ter zijde en zeide : »Arm 
kind! nu, gij zult niet verlaten zijn, al sterft ook uw va- 
der! — De oude Germrav zal uw vader zijn! — Uw Besar 
was er niet bij ; hij wilde met de anderen niet mede doen — 
zie, dat bevalt mij in den knaap.” 
Marsa viel een steen van het hart. — Alles wat mogelijk 
was, werd aangewend, den zieke tot zijne kennis terug 
te brengen; doch hij opende de oogen niet en een ver- 
ontrustend rogchelen liet zich hooren; hij had den geheelen 
nacht de buks niet los gelaten en het gelukte niet, cie uit 
zijne handen, die dezelve krampachtig omspannen hielden , 
los te wringen. 
Met een ontsteld gelaat trad Berormr binnen; de honden 
lieten hem knorrend hunne tanden zien , en legden zich voor 
het bed van hunnen’ stervenden meester , even als of zij 
hem wilden beschermen. Bij het eerste geluid van Bexoir's 
stem opende Simon de oogen; hij staarde hem woest aan, 
zijn adem joeg sneller, en de bleeke wangen kleurden zich 
rood ; hij wilde spreken , doch hij konde dit niet. Vervol- 
gens lag hij een oogenblik stil, onafgewend zijnen vertoorn- 
den blik op Bexorr gerigt; plotseling hief hij zich met 
inspanning van al zijne krachten in het bed op, spande 
