288 
den haan zijner buks, legde op Bexoir aan , trok, doch 
de buks weigerde. Levenloos zonk Smmox achterover op 
het bed , en de buks ontviel aan zijne hand, B 
Sion was reeds lang op eene schaduwrijke plaats in het 
bosch begraven; Bexoir had er voor gezorgd en Mara leefde 
bij den ouden Germav, die het verlatene meisje tot zich 
had genomen. De tijd troostte haar over het verlies van 
haren vader en Bexorr gaf zich op alle mogelijke wijze moeite, 
haar met medehulp van Germav dit verlies te doen vergeten. 
De dood van Simox had den jeugdigen oppasser der konink= 
lijke jagt van zijn woord ontslagen; verstandige menschen 
ontnamen Maria ook den laatsten twijfel en weldra volgde 
zij haren minnaar als echtgenoote in zijne jagershut. 
Het volgend jaar was het weder drijfjagt in het bosch 
bij Noisy. Het drijven wilde niet zoo goed gelukken als 
het vorige jaar, en de koning zeide niet, »dat was zoo 
mooi P* doch hij was verdrietig, en Snrox, die destijds de 
drijvers zoo goed bestuurd had, kwam hem in de gedachten. 
» Waarom heeft Sito Larcuem het opzigt niet over de 
drijvers?’ vraagde de koning aan den graaf R... »wat 
voert dit zonderling mensch uit? leest hij nog altijd in de 
Constitutionnel 2 
»Ach, uwe majesteit,’ antwoordde de graaf; »hij heeft 
zijnen onverbeterlijken smaak voor de koninklijke fazanten met 
den dood betaald; wanneer ik mij niet vergis, zoo staat 
uwe majesteit op zijn graf.” 
