259 
De koning ondervroeg, en de graaf verhaalde den afloop 
der zaak. Toen hij geëindigd had, zeide de koning , terwijl 
hij de hand op den schouder van den graaf lag: 
Dat verwondert mij niet, graaf; deze mensch dreef de 
vrijzinnigheid op zijne wijze ; hij zag zoo vele regten aan- 
grijpen ; hij las zulke fraaije redevoeringen, waarin men 
den diefstal predikt en dien met het woord »geërfd ,” ver- 
schoont, den diefstal van de door eeuwen geheiligde magt ; 
welke verhevene grondbeginselen en leerstellingen de arme 
duivel, die niets met de hooge kringen der staatkundige be- 
langen te maken had, toepaste op dingen, die hem nader 
ter harte gingen. Hij hield zich aan het wild des konings, 
gelijk anderen aan zijne kroon. — Ach graaf, onze woor- 
denscheppers en gedachtensmeders stichten veel onheil.” 
„En misschien Sire, zullen zij de eersten zijn, wien het 
berouwen zal.” 
In dezen oogenblik kondigde het Hu! Hu! der drijvers 
het naderende wild aan. De koning nam zijn geweer en de 
jagt werd voortgezet. 
rd OD dee — 
