295 
gen en hen met-den hoogsten graad van stoutmoedigheid be- 
zielen; de wijfjes en jongen geven zich het trotsche voorko= 
men der hanen door het uitspreiden van den staart en het 
statig rondloopen. 
Eindelijk bestijgt de menigte de hoogste boomen, van 
waar zij, op een bekend geluid van den aanvoerder, ge- 
zamenlijk naar den tegenovergelegen oever vliegen. — Zelfs 
wanneer de rivier breeder dan eene mijl is, vliegen de oude 
en vette kalkoeren er zonder moeite over; maar de jongen 
en zij , die slecht in staat zijn, vallen gewoonlijk vóór dat zij 
aan land zijn, en zijn alzoo genoodzaakt om voor hun le- 
vensbehoud te zwemmen ; zij doen dit zeer behendig , hun- 
nen staart tot steun uitspreidende, de vleugels digt aan het 
ligchaam aansluitende, den nek vooruit stekende, en de 
pooten als eene eend gebruikende, — Indien zij, aldus zoe- 
kende het land te bereiken, een’ hoogen of steilen kant 
naderen, maken zij een einde aan-hun pogen, en laten 
zich om krachten te winnen, gedurende een’ korten tijd 
met den stroom medevoeren , om daarna met eene hevige 
inspanning het water te ontvlugten. Maar deze poging ge- 
schiedt niet deor allen met gewenscht gevolg ; want som= 
migen, die zich niet hoog genoeg kunnen verheffen, om den 
bovenkant van den oever te bereiken, vallen weder in het 
water en komen dan op eene droevige wijze em het le- 
ven. Terstond nadat deze vogels eene rivier gelukkig zijn 
overgetrokken , loopen zij gedurende eenigen tijd deelloos 
rond, en door dat zij alsdan zeer afgemat zijn, worden 
zij gemakkelijk door de jagers afgemaakt. 
Wanneer de kalkoenen eenmaal in hun land van over 
vloed zijn gekomen, dan verdeelen zij zich in kleine troe- 
pen, van verschillend geslacht en ouderdom door elkander 
vermengd, die , waar zij doortrekken, al de afgevallen eikels 
opvreten ; dit heeft omstreeks half November plwats, — Men 
