296 
heeft opgemerkt, dat de kalkoenen ‚ na deze lange togten , 
zoo mak worden , dat zij zich op de plantaadjen wagen, en 
zelfs zoo nabij de boerenwoningen komen, dat zij ook de 
stallen en korenschuren bezoeken om zich te voeden: op 
deze wijze brengen zij den herfst en een gedeelte van den 
winter door, — De inwoners dooden er, gedurende dit 
jaargetijde, een groot aantal, en bewaren dezelve in be- 
vrozen toestand, ten einde op afgelegen markten te kunnen 
worden aangebragt. — Zij paren in het begin van Maart 4 
doch de hennen verlaten voor een’ korten tijd en ontwijken 
de hanen, hoewel deze haar onophoudelijk achtervolgen , 
terwijl zij een kakelend geluid doen hooren. — Haan en 
hen, roesten afzonderlijk, maar op geringen afstand , zoo dat, 
wanneer het wijfje een geluid laat hooren, elke haan, die 
het hoort, antwoordt, zoo spoedig mogelijk toon op toon 
doende volgen, eenigzins gelijk aan dat van den tammen 
kalkoen, wanneer die een ongewoon of dikwijls her- 
haald geluid hoort , maar verschillend van dat, wanneer hij 
naast de hen den staart uitspreidt en pronkt. — Op plaatsen, 
waar de kalkoenen in menigte aanwezig zijn, weêrgalmen 
somtijds bosschen van honderd mijlen groot, van het eene 
einde tot het ander, door dit bijzondere paargeluid, dat 
zij als antwoord uit hunne rustplaatsen doen hooren. — 
Dit duurt ongeveer een uur; en bij het opgaan der zon, 
komen zij in stilte van hunne zitplaatsen uit de boomen 
af, en de hanen beginnen te pronken , ten einde de be- 
wondering der hennen tot zich te trekken. 
Indien het geluid op den grond wordt gegeven , vliegen 
de hanen uit den omtrek naar de hen toe, en om het even 
of zij haar al;,dan niet zien, spreiden zij hunnen staart uit 
en pronken daar mede, werpen den kop achter over, zet- 
ten de kam en lellen op, met groote deftigheid, en doen 
hunne vleugels en overige vederen trillen, te gelijker tijd 
